ผลการค้นหา

ผงป.* *ผงป. *ผงป.*
คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดคำศัพท์/สำนวน ทั้งหมดบทความ

คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดที่เกี่ยวข้องกับ "ผงป."

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 5,851 รายการ

ผง

น. สิ่งละเอียด เช่น ตำแป้งจนเป็นผง; เศษหยากเยื่อ มักเรียกว่า ขี้ผง หรือ เศษผง. ว. ที่ละเอียด เช่น นมผง แป้งผง.
 พจนานุกรมไทย

เผ้าผง

น. ผง.
 พจนานุกรมไทย

อรช,อรช-

[อะระชะ-] ว. ปราศจากผงหรือมลทิน. (ป., ส.).
 พจนานุกรมไทย

รัช

น. ธุลี, ฝุ่น, ผง, ละออง. (ป. รช).
 พจนานุกรมไทย

ผุยผง

น. ละอองละเอียด, ผงละเอียด.
 พจนานุกรมไทย

จุณ

(โบ) น. จุรณ, จูรณ, ของที่ป่น, ของที่ละเอียด, ผง. (ป. จุณฺณ; ส. จูรฺณ).
 พจนานุกรมไทย

ป

พยัญชนะตัวที่ ๒๗ เป็นพวกอักษรกลาง เป็นตัวสะกดในแม่กบในคำที่มาจากภาษาบาลีและสันสกฤตเป็นต้น เช่น บาป เนปจูน, ตัว ป ที่ขึ้นต้นของคำหรือพยางค์ในภาษาบาลีและสันสกฤตมักแผลงมาเป็นตัว บ ในภาษาไทย เช่น ปท ปิตา เป็น บท บิดา.
 พจนานุกรมไทย

รำ

น. ผงเยื่อหรือละอองเมล็ดข้าวสาร.
 พจนานุกรมไทย

ข้าวตู

น. ข้าวตากคั่วแล้วตำเป็นผงเคล้ากับนํ้าตาลและมะพร้าว.
 พจนานุกรมไทย

ประ,ประ-,ประ-

[ปฺระ] ใช้เติมหน้าคำอื่นเพื่อให้คำหนักแน่นขึ้น เช่น ชิด เป็น ประชิด, ท้วง เป็น ประท้วง; คำที่แผลงมาจาก ผ เช่น ผทม เป็น ประทม แล้วแผลง ประ เป็น บรร เช่น ประทม เป็น บรรทม.
 พจนานุกรมไทย

ปริ,ปริ-,ปริ-

[ปะริ-] เป็นอุปสรรคในภาษาบาลีและสันสกฤต, ใช้นำหน้าศัพท์อื่นแปลว่า รอบ เช่น ปริมณฑล.
 พจนานุกรมไทย

ถูป,ถูป-

[ถูปะ-] (แบบ) น. เจดีย์ซึ่งก่อไว้สำหรับบรรจุของควรบูชา มีกระดูกของบุคคลที่นับถือเป็นต้น. (ป.).
 พจนานุกรมไทย

 คำไทยที่มักเขียนผิด จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ

ดูหมวดหมู่ทั้งหมด