ผลการค้นหา

ค้นเจอ 86 รายการ

หรือคุณกำลังค้นหา บัน, บังเหิน, กบาล, กระบาล, กระษิร, กิน, คาธ, เจน, ฉิน

บังเหิน

ก. เหาะ, บิน.

บิน

ก. ไปในอากาศด้วยกำลังปีกหรือเครื่องยนต์เป็นต้น เช่น นกบิน เครื่องบินบิน, โดยปริยายหมายถึงการไปโดยลักษณะคล้ายคลึงเช่นนั้น เช่น ขวัญบิน จานบิน; เรียกหน่อไม้ที่ขึ้นสูงจนเป็นลำ แต่ยอดยังมีกาบหุ้มอยู่แก่เกินกิน ว่า หน่อไม้บิน.

พจนานุกรมไทย

บิน

ดู นกกระจอก ๒.

พจนานุกรมไทย

เป้าบิน

น. เป้าที่โยนขึ้นไปในอากาศแล้วยิง.

พจนานุกรมไทย

ลานบิน

น. เรียกทรงผมผู้ชายแบบหนึ่งที่ตัดข้างล่างสั้นเกรียนข้างบนราบเสมอกันว่า ผมลานบิน; โดยปริยายหมายถึงตำแหน่งหน้าที่การงาน เช่น ไม่มีลานบินจะลง หาลานบินลงไม่ได้.

พจนานุกรมไทย

สนามบิน

น. (กฎ) พื้นที่ที่กำหนดไว้บนพื้นดินหรือน้ำสำหรับใช้ทั้งหมดหรือแต่บางส่วนเพื่อการขึ้นลงหรือเคลื่อนไหวของอากาศยาน รวมตลอดถึงอาคาร สิ่งติดตั้งและบริภัณฑ์ซึ่งอยู่ภายในสนามบินนั้น; (ปาก) ท่าอากาศยาน.

พจนานุกรมไทย