ผลการค้นหา

คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดคำศัพท์/สำนวน ทั้งหมดบทความ

คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดที่เกี่ยวข้องกับ "*รัย*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 21 รายการ

ปรานีปราศรัย

ปราณีปราศัย

อริยเมตไตรย

อริยเมตตรัย, อริยเมตไตร

ชคัตตรัย

[ชะคัดไตฺร] (แบบ) น. โลก ๓ เช่น ชคัตตรยาพดง ว่า ผู้เป็นยอดของโลก ๓. (ม. คำหลวง วนปเวสน์).
 พจนานุกรมไทย

ตรัย

[ไตฺร] ว. สาม, หมวด ๓, ใช้ในคำสมาส เช่น ตรัยตรึงศ์ รัตนตรัย. (ส.).
 พจนานุกรมไทย

ตรัยตรึงศ์

[ไตฺรตฺรึง] น. ดาวดึงส์, สวรรค์ชั้นที่ ๒ แห่งสวรรค์ ๖ ชั้น ที่พระอินทร์ครอง. (ส. ตฺรยสฺตฺรึศตฺ; ป. เตตฺตึส ว่า สามสิบสาม).
 พจนานุกรมไทย

โทษตรัย

[โทดสะ-] น. ประชุม ๓ แห่งโทษ คือ ดี ลม เสมหะ.
 พจนานุกรมไทย

นทีรัย

น. กระแสนํ้า. (ส.).
 พจนานุกรมไทย

นิราศรัย

[-ไส] (แบบ) ว. ไม่อยู่เป็นที่, ไม่ติดอยู่กับที่. (ส.).
 พจนานุกรมไทย

ปรานีปราศรัย

[ปฺรานีปฺราไส] ก. ปรานี (มักใช้ในความปฏิเสธ) เช่น ใช้อย่างไม่ปรานีปราศรัย.
 พจนานุกรมไทย

ปราศรัย

[ปฺราไส] น. การพูดด้วยไมตรีจิต, การแสดงอัชฌาสัยในระหว่างผู้ใหญ่ต่อผู้น้อยหรือผู้ที่เสมอกัน; คำปรารภ. ก. พูดด้วยไมตรีจิต, พูดแสดงอัชฌาสัยระหว่างผู้ใหญ่ต่อผู้น้อยหรือผู้ที่เสมอกัน; ปรารภ. (ส. ปฺรศฺรย).
 พจนานุกรมไทย

ปากปราศรัยใจเชือดคอ

(สำ) ก. พูดดีแต่ใจคิดร้าย.
 พจนานุกรมไทย

พนาศรัย

น. ผู้อยู่ป่า. (ส. วนาศฺรย).
 พจนานุกรมไทย

 คำไทยที่มักเขียนผิด จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ

ดูหมวดหมู่ทั้งหมด