ลูกศิษย์มีครู
คำพังเพย
หมายถึงคนมีครูย่อมมีเกียรติ
ประเภทสำนวน
"ลูกศิษย์มีครู" จัดว่าเป็น คำพังเพย เพราะว่า เป็นคำเปรียบเปรยที่มีความหมายแฝง ใช้เพื่อบ่งบอกสถานการณ์หรือพฤติกรรมเฉพาะ ซึ่งต้องตีความ ไม่ใช่คำสอนโดยตรงเหมือนสุภาษิต และไม่ใช่เพียงวลีที่มีความหมายพิเศษเฉพาะเหมือนสำนวนไทย
ที่มาและแนวคิดเบื้องหลัง
สำนวนนี้หมายถึง ผู้ที่มีความรู้หรือความสามารถดี ย่อมจะต้องได้รับการถ่ายทอดมาจากครูบาอาจารย์ที่ดี มีความสามารถ หรือพูดอีกความหมายว่า 'ลูกไม้ย่อมหล่นไม่ไกลต้น' คือลูกศิษย์ย่อมมีพฤติกรรมหรือความสามารถคล้ายครู
ตัวอย่างการใช้สำนวน "ลูกศิษย์มีครู" ในประโยค
- ดูเด็กคนนี้เล่นดนตรีออกมาได้ไพเราะขนาดนี้ ลูกศิษย์มีครูจริงๆ ครูเขาคงสอนมาดีแน่ๆ
- ฝีมือชนะเลิศการแข่งขันวาดภาพของนักเรียนคนนี้ แสดงว่าลูกศิษย์มีครู เพราะทักษะและเทคนิคที่ใช้เป็นเอกลักษณ์ของอาจารย์พิทักษ์ชัดเจน
สรุปและทบทวนเรื่อง สำนวน สุภาษิต และคำพังเพย
สุภาษิต และคำพังเพย จัดเป็น "สำนวน" ด้วยกันทั้งคู่ เพราะมีความหมายในเชิงเปรียบเทียบ และเป็นถ้อยคำที่ใช้สืบเนื่องกันมานาน
สุภาษิต เป็นถ้อยคำที่มักใช้คำสั้น ๆ กะทัดรัดแต่มีความหมายลึกซึ้ง มีสัมผัสคล้องจอง ส่วนใหญ่สุภาษิตที่ใช้ในสังคมไทยมักมีที่มาจากคำสอนทางพุทธศาสนา
คำพังเพย เป็นถ้อยคำที่ให้ข้อคิด โดยกล่าวถึงพฤติกรรมหรือธรรมชาติรอบตัว ส่วนมากมักเป็นถ้อยคำที่เป็นข้อสรุปการกระทำหรือพฤติกรรมทั่วไป อาจมีที่มาจากนิทาน ตำนาน วรรณคดี
หมายเหตุ
คำพังเพย หมายถึง ถ้อยคำหรือข้อความที่กล่าวเป็นกลาง ๆ เพื่อให้ตีความเข้ากับเรื่อง มีความหมายแฝงอยู่ อาจเป็นคำที่ใช้สื่อในทางเปรียบเปรย หรือในทำนองเสียดสี เช่น กระต่ายตื่นตูม เสียน้อยเสียยากเสียมากเสียง่าย
สำนวนไทย หมายถึง ถ้อยคำ กลุ่มคำ หรือประโยคที่ไม่ได้แปลความหมายตรง ๆ แต่มีความหมายเชิงเปรียบเทียบแฝงอยู่ เช่น สอนจระเข้ให้ว่ายนํ้า รำไม่ดีโทษปี่โทษกลอง
คำสุภาษิต หรือ สำนวนสุภาษิต คือ คำในภาษาไทยที่ใช้ในการสื่อสารเชิงเปรียบเทียบอุปมาอุปมัย มักมีความหมายในการตักเตือนสั่งสอนในทางบวก มีความหมายที่ดี เช่น รักยาวให้บั่นรักสั้นให้ต่อ น้ำเชี่ยวอย่าขวางเรือ
