ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
ยส
ยศสฺ
ยกย่องนับถือเกียรติของตน, ฐานันดรที่ตั้งให้แก่บุคคล มีสูงต่ำตามลำดับ.
ยโสธร
ยศสฺ+ธร
ผู้ทรงไว้ซึ่งยศ, ทรงยศ
ทุรยส
ทุสฺ+ยศสฺ
เกียรติชั่ว (กบฏ)
อปยส
อลฺปยศ
ปราศจากยศ (เสื่อมชื่อเสียง, ขายหน้า)
สมณสกฺก
สมณศกฺย
(ไทย บัญญ้ติ) ยศของพระ
ดู ยศ. (ไทย) เย่อหยิ่งเพราะถือตัวว่ามียศ มีปัญญา มีความรู้ ฯลฯ.
อินฺทธนุ
อินฺทฺรธนุ
รุ้งกินน้ำ ""ธนูของพระอินทร์"". (ไทย) เครื่องประดับบ่าเพื่อแสดงยศ; ชื่อลายขอบที่เป็นกระหนก.
วาสนา
อาการกายวาจา ที่เป็นลักษณะพิเศษของบุคคล สั่งสมมานานจนเคยชินเป็นบุคคลิกเฉพาะ เช่น คำพูดติดปาก การเดินเร็วๆ หรือล่อกแล่ก. (ไทย) อำนาจบุญเก่า, กุศลที่ทำให้ได้รับลาภยศ เช่น เด็กคนนี้มีวาสนาดี มีพ่อแม่ร่ำรวย. ดู วาสนา