คำบาลีและสันสกฤตที่เกี่ยวข้องกับ "*หัว*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 14 รายการ

โคตรภู (โคด-ตฺระ-พู)

โคตฺรภู

โคตฺรภู

บุคคลผู้ตั้งอยู่ในญาณซึ่งเป็นลำดับอริยมรรค คือกำลังก้าวล่วงพ้นความเป็นปุถุชน เข้าสู่ความเป็นอริยะ = โคตรภูบุคคล; ภิกษุสงฆ์ที่ไม่เคร่งครัดในศาสนา มีวัตรปฎิบัติห่างจากธรรมวินัย แต่ยังมีเครื่องแสดงเพศภาวะอยู่ เช่น ผ้าเหลืองพันคอ (กาสาวกณฺฐา) เป็นต้น ถือตนว่ายังเป็นภิกษุสงฆ์อยู่ เรียกว่า โคตรภูสงฆ์/โคตรภูภิกษุ, สงฆ์ในระยะหัวต่อจะสิ้นศาสนา

จุฬา, จุฑา

จูฬา

จูฑา

จุกบนหัว

ปริณายก

ปรินายก

ปริณายก

ผู้นำไปรอบ (ผู้นำบริวาร, หัวหน้า, ผู้เป็นใหญ่)

ผาล

ผาล

ผาล

ผาล ชื่อเหล็กสำหรับสวมหัวหมูเครื่องไถ

ภูมิภาค

ภูมิ+ภาค

ภูมิ+ภาค

ส่วนของแผ่นดิน, ภาคพื้น. (ไทย) หัวเมือง; (ภูมิศาสตร์) อาณาบริเวณที่มีลักษณะบางอย่างเช่นลักษณะทางธรรมชาติ ทางเศรษฐกิจ ทางวัฒนธรรม ทางการเมืองคล้ายคลึงกันจนสามารถจัดเข้าพวกกันได้ และแตกต่างกับบริเวณใกล้เคียงโดยรอบ.

มุข

มุข

มุข

หน้า, ปาก; ทาง; หัวหน้า, หัวข้อ. (ไทย) ส่วนของตึกหรือเรือนที่ยื่นออกมาจากส่วนใหญ่ มักอยู่ด้านหน้า, มุข(ตลก)

ฤทัย

หทย

หฺฤทย

หัวใจ, ใจ. (ไทย) ตัด ห, ตัด หฤ เช่น พระทัย.

ศิโรราบ

สิร+ราบ

ศิรสฺ+ราบ

(ไทย) กราบกราน, ยอมอ่อนน้อม, ยอมแพ้และอยู่ใต้อำนาจ, ""หัวก้มราบลงไป"".

ศิโรเวฐน์

สิร+เวฐน

ศิรสฺ+เวษฺฏฺ

ผ้าโพกหัว

ศีรษะ

สีส

ศีรฺษ

หัว, สีสะ

เศียร

สิร

ศิรสฺ

หัว

หทัย, หฤทัย

หทย

หฺฤทย

หัวใจ, ใจ. (ไทย) ตัด ห เช่น ฤทัย, ตัด หฤ เช่น พระทัย.

 คำบาลีและสันสกฤตที่ไทยนำมาใช้ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ