อุทธรณ์ คำในภาษาไทย คำบาลีอุทฺธรณ คำสันสกฤตอุทฺธรณ ความหมายการยกขึ้น, การรื้อฟื้น 0 0 อุทธรณ์ อ่านว่า อ่านว่า /อุด-ทอน/ อุทธรณ์ หมายถึง? พจนานุกรมไทย อุทธรณ์ หมายถึง: [อุดทอน] น. การยกขึ้น, การรื้อขึ้น, การเคลื่อนที่, การเสนอ, การนำมาให้; ชื่อศาลสูงถัดจากศาลชั้นต้นซึ่งมีอำนาจพิจารณาพิพากษาบรรดาคดีที่อุทธรณ์คำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลชั้นต้น เรียกว่า ศาลอุทธรณ์. ก. (กฎ) ยื่นฟ้องหรือยื่นคําร้องต่อศาลสูงคัดค้านคําพิพากษาหรือคําสั่งของศาลชั้นต้น; ยื่นคําร้องคัดค้านคําสั่งหรือคําวินิจฉัยของพนักงานเจ้าหน้าที่; ร้องเรียน, ร้องทุกข์, เช่น ร้องอุทธรณ์. (ป., ส. อุทฺธรณ). ดูทั้งหมด ภาพประกอบ อุทธรณ์
