ค้นเจอ 209 รายการ

ภาษาอีสานที่เกี่ยวข้องกับ "คนขี้เหงา"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ง็อกง็อก

อาการสั่นของคนกลัวหรือคนหนาวมาก เรียก สั่นง็อกง็อก ง็อกง็อกแง็กแง็ก ก็ว่า.

ง็อก - ง็อก

กฎธรรมดา

ธรรมดาคืออาการหรือความเป็นไปของคนและสัตว์ เมื่อคนและสัตว์เกิดขึ้นมาแล้ว จะต้องเป็นไปตามธรรมดาของโลก ธรรมดาของโลกนั้นจะต้องกิน จะต้องนอน จะต้องป้องกันภัยอันตราย จะต้องสืบพันธุ์คนและสัตว์ที่เกิดมาแล้วจะเป็นอย่างนี้ นี่คือกฎของธรรมดา.

กด - ทำ - มะ - ดา

ไทระเม็ง

ตัวละคร ตัวละครเรียก ไทระเม็ง อย่างว่า ไทระเม็งเหล้นตามทางเต้นไต่ ใผจักเหงาหง่วมเศร้าสูญบ้างบ่มี (สังข์).

ไท - ระ - เม็ง

กองก้นจูดกูด

ลักษณะอาการของคนหมอบหัวลงแล้วยกก้นขึ้น

กอง - ก้น - จูด - กูด

โกกโซก

คนที่มีร่างกายเศร้าหมองเรียก หม่นโกกโซก.

โกก-โซก

ท้าว

คำแทนใช้นำหน้าเรียกคน

ท้าว

กองอ้วกย้วก

ลักษณะคนล้มทรุดตัวลงกองกับพื้น

กอง - อ้วก - ย้วก

กรองกรอย (ตองตอย)

รุ่มร่าม, รุ่งริ่ง คนที่นุ่งผ้าขาดวิ่น

กรอง - กรอย

ฮาก

1.)ราก อาเจียน อาหารที่กลืนลงไปแล้วอาเจียนออกมาทางปาก เรียก ฮาก เช่น ฮากเข้า ฮากน้ำ ฮากขี้เพี้ย ฮากขี้โพ่น. 2.)ส่วนของต้นไม้ที่หยั่งลงไปในพื้นดิน เพื่อดูดเอาอาหารมาเลี้ยงลำต้น เรียก ฮากไม้ คนที่เป็นดุจรากไม้ดูดเอาอาหารมาเลี้ยงประเทศชาติให้เจริญ เรียก ฮากคน.

ฮาก

งัวเงียลุก

ตื่นนอนใหม่ ๆ, อาการคนเพิ่งตื่นนอน

งัว-เงีย-ลุก

ไข่เหา

เหาเป็นโรคชนิดหนึ่ง เกิดอยู่ตามศรีษะของคนบ้าง สัตว์บ้าง กินเลือดคนและสัตว์เป็นอาหาร เหานี้มีไข่ จึงเรียก หมากไข่เหา.

ไข่ - เหา

ข่า

คนใช้, คนรับใช้ คล้ายกับคำในภาษาไทยคำว่า ข้า, ขี้ข้า

ข่า


 ภาษาอีสาน จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ