ค้นหาพุทธสุภาษิต

พุทธสุภาษิต "ความพินิจ ไม่มีแก่คนไร้ปัญญา"

- มีทั้งหมด 1 คำ/สำนวน ดังนี้

  • 1/1

    ความพินิจ ไม่มีแก่คนไร้ปัญญา

    หมวดหมู่ หมวดปัญญา

พุทธสุภาษิต ที่คล้ายกับ "ความพินิจ ไม่มีแก่คนไร้ปัญญา"   ได้แก่

พุทธสุภาษิตหมวดหมู่
ปัญญาไม่มีแก่ผู้ไม่พินิจพิจารณาหมวดปัญญา
คนไม่พินิจพิจารณา เป็นคนไม่มีปัญญาหมวดการศึกษา
คนไร้ปัญญา ไม่มีความพินิจพิจารณาหมวดการศึกษา
คนมีปัญญา ถึงไร้ทรัพย์ ก็ยังดำรงอยู่ได้หมวดการศึกษา
ผู้มีปัญญาอยู่ครองเรือน เป็นไปเพื่อประโยชน์แก่คนมากหมวดปัญญา
คนมีปัญญาอยู่ครองเรือน ก็เป็นประโยชน์แก่คนจำนวนมากหมวดทาน
คนผู้สดับน้อยนี้ ย่อมแก่ไป เหมือนวัวแก่ อ้วนแต่เนื้อ แต่ปัญญาไม่เจริญหมวดปัญญา
ผู้มีศรัทธา มีปัญญา ตั้งในธรรม ถึงพร้อมด้วยศีล แม้คนเดียว ย่อมเป็นประโยชน์แก่ญาติ และ พวกพ้องผู้ไม่มีศรัทธาหมวดศรัทธา
คนทรามปัญญาได้ยศแล้ว ย่อมประพฤติแต่การอันไม่เกิดคุณค่าแก่ตน ปฏิบัติแต่ในทางที่เบียดเบียน ทั้งตน และ คนอื่นหมวดบุคคล

พุทธสุภาษิต หมวด "หมวดปัญญา" เหมือนกับ "ความพินิจ ไม่มีแก่คนไร้ปัญญา"   ได้แก่

ขาดตาปัญญาเสียแล้ว ก็เหมือนคนตาบอด เหยียบลงไปได้ แม้กระทั่งไฟที่ส่องทางคนฉลาดกล่าวว่า ปัญญาประเสริฐ เหมือนพระจันทร์ ประเสริฐกว่าดาวทั้งหลาย แม้ศีลสิริและธรรมของสัตบุรุษย่อมไปตามผู้มีปัญญา
คนฉลาดกล่าวว่า ปัญญาแลประเสริฐสูงสุดคนที่อิ่มด้วยปัญญา ตัณหาจะครอบงำเอาไว้ในอำนาจไม่ได้
คนผู้สดับน้อยนี้ ย่อมแก่ไป เหมือนวัวแก่ อ้วนแต่เนื้อ แต่ปัญญาไม่เจริญคนมีปัญญา ถึงสิ้นทรัพย์ ก็ยังเป็นอยู่ได้
คนมีปัญญา ถึงแม้ตกทุกข์ ก็ยังหาสุขพบคนมีปัญญาทราม ได้ยศแล้ว ย่อมประพฤติสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์แก่ตน ย่อมปฏิบัติ เพื่อเบียดเบียนทั้งตนและผู้อื่น
คนมีปัญญาประเสริฐกว่า คนโง่ถึงจะมียศก็หาประเสริฐไม่คนย่อมบริสุทธิ์ด้วยปัญญา
คนย่อมเห็นเนื้อความด้วยปัญญาคนเกียจคร้านย่อมไม่พบทางด้วยปัญญา
คนเขลามียศศักดิ์ ก็เป็นทาสของคนมีปัญญา, เมื่อเรื่องราวต่าง ๆ เกิดขึ้น คนฉลาดจัดการข้อได้แนบเนียน คนเขลาถึงความงมงายในข้อนั้นคนเราจะมองเห็นอรรถชัดแจ้งได้ด้วยปัญญา
คนโง่ถึงมียศ ก็กลายเป็นทาสของคนมีปัญญา เมื่อมีเรื่องราวต่าง ๆ เกิดขึ้น บัณฑิตจัดการเรื่องใดอันเป็นเรื่องละเอียดก่อน คนโง่ย่อมถึงความหลงใหลในเรื่องนั้นคนโง่เขลามาประชุมกันแม้ตั้งกว่าพันคน พวกเขาไม่มีปัญญา ถึงจะพร่ำคร่ำครวญอยู่ตลอดร้อยปี ก็หามีประโยชน์ไม่ คนมีปัญญารู้เนื้อความแห่งภาษิต คนเดียวเท่านั้น ประเสริฐกว่า

ความพินิจ ไม่มีแก่คนไร้ปัญญา

ความสิ้นปัญญาย่อมเกิดเพราะความไม่ประกอบ
ถึงสิ้นทรัพย์ ผู้มีปัญญาก็เป็นอยู่ได้, แต่อับปัญญา แม้มีทรัพย์ก็เป็นอยู่ไม่ได้ถ้าพึงเห็นสุขอันไพบูลย์ เพราะยอมเสียสละสุขส่วนน้อย ผู้มีปัญญาเล็งเห็นสุขอันไพบูลย์ ก็ควรสละสุขส่วนน้อยเสีย
ดู พุทธสุภาษิต หมวด "หมวดปัญญา" ทั้งหมด view more