ค้นหาพุทธสุภาษิต

พุทธสุภาษิต ที่ใช้บ่อย ที่ค้นหาบ่อย 200 คำ

Noพุทธสุภาษิตหมวดหมู่
Noพุทธสุภาษิตหมวดหมู่
1คนสะอาด ไม่ยินดีในความชั่วหมวดบาป-เวร
2ผู้ให้สิ่งที่เลิศ ย่อมได้สิ่งที่เลิศอีกหมวดทาน
3บัณฑิตพึงทำความเป็นเพื่อนกับคนมีศรัทธา มีศีลเป็นที่รัก มีปัญญาและเป็นพหุสูต เพราะการสมาคมกับคนดีเป็นความเจริญหมวดคบหา
4คำจริงเป็นสิ่งไม่ตายหมวดธรรมเบื้องต้น
5ผู้ให้ ย่อมผูกไมตรีไว้ได้หมวดทาน
6ควรทำแต่ความเจริญ อย่าเบียดเบียนผู้อื่นหมวดบุคคล
7พูดอย่างไร ทำได้อย่างนั้นหมวดธรรมเบื้องต้น
8ปราชญ์ พึงรักษาศีลหมวดธรรม
9ความกตัญญูกตเวทีเป็นเครื่องหมายของคนดีหมวดธรรม
10ปัญญาย่อมประเสริฐกว่าทรัพย์หมวดธรรมเบื้องต้น
11เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวรหมวดบาป-เวร
12ถึงสิ้นทรัพย์ ผู้มีปัญญาก็เป็นอยู่ได้, แต่อับปัญญา แม้มีทรัพย์ก็เป็นอยู่ไม่ได้หมวดปัญญา
13ความดี อันคนชั่วทำยากหมวดกรรม
14บุคคลหว่านพืชเช่นใด ย่อมได้ผลเช่นนั้น ผู้ทำกรรมดี ย่อมได้ผลดี ผู้ทำกรรมชั่ว ย่อมได้ผลชั่วหมวดกรรม
15คบคนเช่นใด ย่อมเป็นคนเช่นนั้นหมวดคบหา
16เมื่อให้ บุญก็เพิ่มขึ้นหมวดทาน
17การไม่ทำบาป นำสุขมาให้หมวดบาป-เวร
18ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่วหมวดกรรม
19คนเกียจคร้าน ย่อมไม่พบความสุขหมวดธรรมเบื้องต้น
20คนเห็นแก่ตัว เป็นคนสกปรกหมวดธรรมเบื้องต้น
21ความไม่มีโรค เป็นลาภอันประเสริฐหมวดพิเศษสำหรับบุคคลทั่วไป
22เหย้าเรือนที่ปกครองไม่ดี นำทุกข์มาให้หมวดทุกข์-พ้นทุกข์
23ปราชญ์ผู้ให้ความสุข ย่อมได้รับความสุขหมวดทาน
24เมื่อคนโง่มีปัญญาทราม ทำกรรมชั่วอยู่ก็ไม่รู้สึก เขาเดือดร้อนเพราะกรรมของตน เหมือนถูกไฟไหม้หมวดกรรม
25คนพาลเท่านั้น ย่อมไม่สรรเสริญทานหมวดทาน
26บัณฑิตพึงตั้งตนไว้ในคุณอันสมควรก่อน แล้วจึงสอนผู้อื่นภายหลัง จึงไม่มัวหมองหมวดตน- ฝึกตน
27คนมีสันดานชั่ว ย่อมลำบากเพราะกรรมของตนหมวดบาป-เวร
28จงเตือนตน ด้วยตนเองหมวดธรรมเบื้องต้น
29คนมักโกรธ ย่อมอยู่เป็นทุกข์หมวดความโกรธ
30บัณฑิตย่อมสรรเสริญความไม่ประมาทหมวดความไม่ประมาท
31จงสามัคคีมีน้ำใจต่อกันหมวดสามัคคี
32พึงละเว้นบาปทั้งหลายหมวดบาป-เวร
33ได้ลาภ เสื่อมลาภ ได้ยศ เสื่อมยศ นินทา สรรเสริญ สุข และ ทุกข์ สิ่งเหล่านี้เป็นธรรมดาในหมู่มนุษย์ไม่มีความเที่ยงแม้แน่นอน อย่าเศร้าโศกเลย ท่านจะโศกเศร้าไปทำไมหมวดพบสุข
34คนมีสติ ย่อมได้รับความสุขหมวดบุคคล
35ถ้าสอนผู้อื่นฉันใด พึ่งทำตนฉันนั้น ผู้ฝึกตนดีแล้ว ควรฝึกผู้อื่น ได้ยินว่าตนแลฝึกยากหมวดตน- ฝึกตน
36คนห่อปลาเน่าด้วยใบหญ้าคา แม้หญ้าคาก็พลอยเหม็นเน่าไปด้วยฉันใด การคบกับคนพาลก็เป็นคนพาลฉันนั้นหมวดคบหา
37ผู้ให้ย่อมเป็นที่รัก คนหมู่มากย่อมคบเขาหมวดทาน
38คนขยัน ย่อมหาทรัพย์ได้หมวดความเพียร
39คนโง่ คนพาล ไม่ควรเป็นผู้นำหมวดธรรมเบื้องต้น
40พึงสละทรัพย์ เพื่อรักษาอวัยวะ พึงสละอวัยวะ เพื่อรักษาชีวิต พึ่งสละ ทั้งทรัพย์ อวัยวะ และ ชีวิต เพื่อรักษาธรรม (ความถูกต้อง)หมวดธรรมเบื้องต้น
41อยู่ร่วมกับคนชั่ว ย่อมมีแต่ความทุกข์หมวดธรรมเบื้องต้น
42ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตนหมวดตน- ฝึกตน
43ท่านทั้งหลาย จงยินดีในความไม่ประมาท คอยรักษาจิตของตน จงถอนตนขึ้นจากหล่ม เหมือนช้างที่ตกหล่มถอนตนขึ้นฉะนั้นหมวดความไม่ประมาท
44ผู้ใดเกียจคร้าน มีความเพียรเลว พึงเป็นอยู่ตั้งร้อยปี แต่ผู้ปรารถนาความเพียรมั่นคง มีชีวิตอยู่เพียงวันเดียว ประเสริฐกว่าผู้นั้นหมวดความเพียร
45ความสั่งสมบาป นำทุกข์มาให้หมวดบาป-เวร
46คนมักทำบาปเพราะความหลงหมวดบาป-เวร
47ผู้ใดมีปัญญาทราม มีใจไม่มั่นคง พึงเป็นอยู่ตั้งร้อยปี ส่วนผู้มีปัญญาเพ่งพินิจ มีชีวิตอยู่เพียงวันเดียว ประเสริฐกว่าหมวดความประมาท
48สัตว์ทั้งหลายย่อมต้องการความสุข ผู้ใดแสวงหาสุขเพื่อตน ไม่เบียดเบียนเขาด้วยอาชญา ผู้นั้นละไปแล้ว ย่อมได้สุขหมวดกรรม
49ผู้มีปัญญา ถึงพร้อมด้วยความรู้ ฉลาดในวิธีจัดการงาน รู้กาลและรู้สมัย เขาพึงอยู่ในราชการได้หมวดปัญญา
50ผู้ชอบธรรม เป็นผู้เจริญหมวดบุคคล
51ผู้เคารพผู้อื่น ย่อมมีความเคารพตนเองหมวดบุคคล
52คนมีสติ เป็นผู้ประเสริฐทุกวันหมวดบุคคล
53คบคนเช่นใดเป็นมิตร เขาก็เป็นคนเช่นนั้น เพราะการอยู่ร่วมกันย่อมเป็นเช่นนั้นหมวดคบหา
54ควรทำบุญอันนำสุขมาให้หมวดบุญ
55พึงรักษาความดีของคนไว้ ดังเกลือรักษาความเค็มหมวดกรรม
56คนห่อกฤษณาด้วยใบไม้ แม้ใบไม้ก็หอมไปด้วยฉันใด การคบกับนักปราชญ์ก็หอมไปด้วยฉันนั้นหมวดคบหา
57ความสันโดษเป็นทรัพย์อย่างยิ่งหมวดบุคคล
58ควรคบมิตรที่ดีหมวดคบหา
59ผู้มีตน ฝึกตนดีแล้ว ย่อมได้ที่พึ่งซึ่งได้ยากหมวดตน- ฝึกตน
60ความรักอื่น เสมอด้วยความรักตนเองไม่มีหมวดตน- ฝึกตน
61คนมีปัญญาดีไม่ประมาทในเมื่อผู้อื่นประมาท มักตื่นในเมื่อผู้อื่นหลับ ย่อมละทิ้งผู้ประมาท (คนโง่) เหมือนม้าฝีเท้าเร็ว ทิ้งม้าไม่มีกำลังไปฉะนั้นหมวดความไม่ประมาท
62ฟังด้วยดี ย่อมได้ปัญญาหมวดธรรมเบื้องต้น
63ความคุ้นเคยเป็นญาติอย่างยิ่งหมวดคบหา
64จงเตือนตนด้วย ตนเองหมวดตน- ฝึกตน
65โลกถูกจิตนำไป ถูกจิตชักไป, สัตว์ทั้งปวงไปสู่อำนาจแห่งจิตอย่างเดียวหมวดจิต
66คนไม่ถูกนินทา ไม่มีในโลกหมวดบุคคล
67ใคร่ครวญก่อนแล้วจึงทำ ดีกว่าหมวดกรรม
68บุคคลควรเตือนกัน ควรสอนกัน และ ป้องกันจากคนไม่ดี เพราะเขาย่อมเป็นที่รักของคนดี แต่ไม่เป็นที่รักของคนไม่ดีหมวดธรรม
69ขันติคือความอดทน เป็นตบะอย่างยิ่งหมวดอดทน
70คนผู้มีสติ มีความเจริญทุกเมื่อหมวดบุคคล
71มีมิตรเลวมีเพื่อนเลว ย่อมมีมารยาทเลวและที่เที่ยวเลวหมวดมิตร
72พึงศึกษาความสามัคคี ความสามัคคีนั้น ท่านผู้รู้ทั้งหลาย สรรญเสริญแล้ว ผู้ยินดีในสามัคคี ตั้งอยู่ในธรรม ย่อมไม่คลาดจากธรรมอันเกษมจากโยคะหมวดสามัคคี
73ผู้ใด อันผู้อื่นทำความดี ทำประโยชน์ให้ในกาลก่อนย่อมสำนึก (คุณของเขา) ได้ ประโยชน์ที่ผู้นั้นปรารถนาย่อมเจริญหมวดกรรม
74ความดี อันคนดีทำง่ายหมวดกรรม
75ไม่ควรทำบาป เพราะเห็นแก่กินหมวดบาป-เวร
76ผู้ให้สิ่งประเสริฐ ย่อมถึงฐานะที่ประเสริฐหมวดทาน
77ความพร้อมเพรียงของหมู่เป็นสุข และ การสนับสนุนคนผู้พร้อมเพรียงกันก็เป็นสุข, ผู้ยินดีในคนผู้พร้อมเพรียงกัน ตั้งอยู่ในธรรม ย่อมไม่คลาดจากธรรมอันเกษมจากโยคะหมวดศีล
78พึงตัดความโกรธด้วยความข่มใจหมวดความโกรธ
79สิ่งทั้งหลายทั้งปวง ไม่ควรยึดมั่นถือมั่นหมวดธรรม
80ความพร้อมเพรียงของปวงชนผู้เป็นหมู่ ยังความเจริญให้สำเร็จหมวดสามัคคี
81ผู้คบคนชั่ว ย่อมถึงความสุขโดยส่วนเดียวไม่ได้ เขาย่อมยังตนให้ประสบโทษ เหมือนกิ้งก่าเข้าฝูงเหี้ยฉะนั้นหมวดคบหา
82ความสุขอื่น ยิ่งกว่าความสงบไม่มีหมวดธรรมเบื้องต้น
83บัณฑิตย่อมไม่แสดงอาการขึ้นลงหมวดบุคคล
84ความไม่เบียดเบียนกันเป็นสุขในโลกหมวดความสุข
85ท่านทั้งหลายต้องทำความเพียรเอง ตถาคตเป็นแต่ผู้บอก ผู้มีปกติเพ่งพินิจดำเนินไปแล้วจักพ้นจากเครื่องผูกของมารหมวดความเพียร
86ผู้ประมาท เหมือนคนตายแล้วหมวดความประมาท
87ผู้ไม่ประมาท ย่อมไม่ตายหมวดความไม่ประมาท
88ภิกษุทั้งหลาย พวกเธอจงเป็นผู้ไม่ประมาท มีสติ มีศีลดีงาม ตั้งความดำริไว้ให้ดี คอยรักษาจิตใจของตนหมวดความไม่ประมาท
89อย่าปล่อยกาลเวลาให้ล่วงไปโดยเปล่าประโยชน์หมวดความเพียร
90ความอดทนเป็นเครื่องประดับของนักปราชญ์ ความอดทนเป็นตบะของผู้พากเพียร ความอดทนเป็นกำลังของนักพรต ความอดทนนำประโยชน์สุขมาให้หมวดอดทน
91ความกตัญญูกตเวที เป็นเครื่องหมายแห่งคนดีหมวดพิเศษสำหรับบุคคลทั่วไป
92สังขารทั้งหลาย ไม่เที่ยงหนอหมวดพิเศษสำหรับบุคคลทั่วไป
93ผู้ไหว้ ย่อมได้รับการไหว้ตอบหมวดบุคคล
94เมื่อผู้อื่นทำความดีให้ ทำประโยชน์ให้ก่อน แต่เราไม่สำนึกบุญคุณ เมื่อมีกิจเกิดขึ้นภายหลัง จะหาผู้ช่วยทำไม่ได้หมวดกิเลส
95ความอดทน เป็นเครื่องประดับของนักปราชญ์หมวดอดทน
96พึงชนะคนไม่ดีด้วยความดีหมวดการชนะ
97คนนั่งนิ่ง เขาก็นินทา คนพูดมาก เขาก็นินทา แม้แต่คนพูดพอประมาณ เขาก็นินทา คนไม่ถูกนินทา ไม่มีในโลกหมวดบุคคล
98โทษคนอื่น เห็นง่าย แต่โทษตนเองเห็นยากหมวดตน- ฝึกตน
99เมื่อมีจิตใจไม่หนักแน่น เห็นคนใจเบา มักประทุษร้ายมิตร ผู้มีความประพฤติกลับกลอกเป็นนิตย์ ย่อมไม่มีความสุขหมวดพิเศษสำหรับบุคคลทั่วไป
100เพราะความไว้ใจภัยจึงตามมาหมวดคบหา
101บัณฑิตไม่พึงคบอสัตบุรุษ พึงคบแต่สัตบุรุษ เพราะอสัตบุรุษย่อมนำไปสู่นรก สัตบุรุษย่อมนำไปสู่สุคติหมวดคบหา
102คนมีปัญญาทราม ได้ยศแล้ว ย่อมประพฤติสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์แก่ตน ย่อมปฏิบัติ เพื่อเบียดเบียนทั้งตนและผู้อื่นหมวดปัญญา
103ท่านทั้งหลายจงเห็นความเกียจคร้านว่าเป็นภัย และ เห็นการปรารภความเพียรว่าปลอดภัย แล้วปรารภความเพียรเถิด นี้เป็นพุทธานุศาสนีหมวดความเพียร
104ผู้ตั้งใจศึกษา ย่อมได้ปัญญาหมวดการศึกษา
105ความอดทน เป็นตปะ (ตบะ) ของผู้พากเพียรหมวดอดทน
106การกู้หนี้ เป็นทุกข์ในโลกหมวดทุกข์-พ้นทุกข์
107ท่านว่า ทานและการรบ เสมอกันหมวดทาน
108คนควรให้ของที่ควรให้หมวดทาน
109บุญเป็นที่พึ่งของสัตว์ ในโลกหน้าหมวดบุญ
110ทำไม่ได้ อย่าพูดหมวดธรรม
111ปัญญา ย่อมเกิดเพราะการฝึกฝนหมวดการศึกษา
112โลภะ โทสะ โมหะ เกิดจากตัวเอง ย่อมเบียดเบียนผู้มีใจชั่ว ดุจขุยไผ่ฆ่าต้นไผ่ฉะนั้นหมวดกิเลส
113ผู้ประพฤติดี ย่อมฝึกตนอยู่เป็นนิจหมวดตน- ฝึกตน
114ขึ้นชื่อว่าศิลปะ แม้เช่นใดเช่นหนึ่ง ก็ยังประโยชน์ให้สำเร็จได้หมวดพิเศษสำหรับบุคคลทั่วไป
115ผู้เกลียดธรรม เป็นผู้เสื่อมหมวดบุคคล
116ผู้มีจิตอันไม่ชุ่มด้วยราคะ มีใจอันโทสะไม่กระทบแล้ว มีบุญและบาปอันละได้แล้ว ตื่นอยู่ ย่อมไม่มีภัยหมวดจิต
117พึงชนะคนโกรธ ด้วยความไม่โกรธหมวดธรรมเบื้องต้น
118อย่ารำพึงถึงความหลัง อย่ามัวหวังถึงอนาคตหมวดความเพียร
119ความพร้อมเพรียงของหมู่คณะย่อมนำสุขมาให้หมวดธรรมเบื้องต้น
120คนแข็งกระด้างก็มีเวรหมวดบุคคล
121จิตจอดอยู่กับใคร ถึงไกลกัน ก็เหมือนอยู่ชิดใกล้ ใจหมางเมินใคร ถึงใกล้กัน ก็เหมือนอยู่แสนไกลหมวดคบหา
122ผู้ปรารถนาความสุขที่มั่นคง พึงเว้นมิตรชั่วเสีย คบแต่บุคคลสูงสุด และพึงตั้งอยู่ในโอวาทของท่านหมวดคบหา
123ศีล พึงรู้ได้ด้วยการอยู่ร่วมกันหมวดธรรม
124มีศัตรูเป็นบัณฑิต ดีกว่ามีมิตรเป็นคนพาลหมวดคบหา
125ประโยชน์ทั้งหลาย ย่อมล่วงเลยคนผู้ทอดทิ้งการงาน ด้วยอ้างว่าหนาวนัก ร้อนนัก เย็นเสียแล้วหมวดกรรม
126บาปกรรม ที่ทำแล้วย่อมไม่มีเปลี่ยนแปลง เหมือนนมสดที่รีดในวันนั้น, บาปย่อมตามเผาคนเขลา เหมือนไฟที่เถ้ากลบไว้หมวดบาป-เวร
127กาลเวลาย่อมกลืนกินสรรพสัตว์ทั้งหลาย พร้อมกันไปกับตัวมันเองหมวดชีวิต-ความตาย
128ผู้ให้ข้าว ชื่อว่าให้กำลัง ผู้ให้ผ้า ชื่อว่าให้ผิวพรรณ ผู้ให้ยานพาหณะ ชื่อว่าให้ความสุข ผู้ให้ประทีปโคมไฟ ชื่อว่าให้จักษุหมวดทาน
129ทำกรรมใดแล้วร้อนใจภายหลัง กรรมที่ทำแล้วนั้นไม่ดีหมวดกรรม
130การฝึกจิตที่ข่มยาก ที่เบา มักตกไปในอารมณ์ที่น่าใคร่ เป็นความดี, เพราะว่าจิตที่ฝึกแล้ว นำสุขมาให้หมวดจิต
131ควรระแวงในศัตรู แม้ในมิตรก็ไม่ควรไว้ใจหมวดคบหา
132สังขาร เป็นทุกข์อย่างยิ่งหมวดทุกข์-พ้นทุกข์
133คนดี ชอบช่วยเหลือเกื้อกูลผู้อื่นหมวดทาน
134คนโกรธย่อมฆ่าได้แม้มารดาของตนหมวดธรรมเบื้องต้น
135อ่อนไป ก็ถูกเขาหมิ่น แข็งไป ก็มีภัยเวรหมวดบุคคล
136ความสำรวมในที่ทั้งปวง เป็นดี ท่านว่าศีล เป็นความดีหมวดศีล
137บัณฑิตย่อมฝึกตนหมวดธรรมเบื้องต้น
138ความเป็นสหายไม่มีในคนพาลหมวดมิตร
139ชนะตนนั่นแหละประเสริฐกว่าหมวดธรรมเบื้องต้น
140คนโง่ ไม่ควรเป็นผู้นำหมวดบุคคล
141ถ้าพึงเห็นสุขอันไพบูลย์ เพราะยอมเสียสละสุขส่วนน้อย ผู้มีปัญญาเล็งเห็นสุขอันไพบูลย์ ก็ควรสละสุขส่วนน้อยเสียหมวดปัญญา
142อริยมรรคย่อมบริสุทธิ์ เมื่อขับไล่ความหลับ ความเกียจคร้าน ความบิดขี้เกียจ ความไม่ยินดี และ ความเมาอาหารนั้นได้ด้วยความเพียรหมวดความเพียร
143ปัญญาประเสริฐกว่าทรัพย์หมวดปัญญา
144พวกโจร เป็นเสนียดของโลกหมวดบุคคล
145ความอดทน นำมาซึ่งประโยชน์สุขหมวดอดทน
146พึงชนะคนพูดปดด้วยคำจริงหมวดการชนะ
147ถ้าประสบสุขทุกข์ เพราะบุญบาปที่ทำไว้ก่อนเป็นเหตุ ชื่อว่าเปลื้องบาปเก่าที่ทำไว้ ดุจเปลื้องหนี้ฉะนั้นหมวดกรรม
148ทุกข์เท่านั้นเกิดขึ้น ทุกข์ย่อมตั้งอยู่ และเสื่อมไป นอกจากทุกข์ไม่มีอะไรเกิด นอกจากทุกข์ไม่มีอะไรดับหมวดธรรม
149เปล่งวาจางามยังประโยชน์ให้สำเร็จหมวดวาจา
150อยู่ร่วมกับปราชญ์นำสุขมาให้ เหมือนสมาคมกับญาติหมวดคบหา
151คนมีปัญญา พึงสร้างเกาะที่น้ำหลากมาให้ท่วมไม่ได้ ด้วยความหมั่น ความไม่ประมาท ความสำรวม และความข่มใจหมวดความไม่ประมาท
152ผู้มีปัญญา พึงรักษาจิตที่เห็นได้ยากนัก ละเอียดนัก มักตกไปในอารมณ์ที่น่าใคร่, เพราะว่าจิตที่คุ้มครองแล้วนำสุขมาให้หมวดจิต
153ผู้มีปัญญาทราม มีจิตใจกระด้าง ถึงฟังคำสอนของพระชินเจ้า ก็ยังห่างไกลจากพระสัทธรรม เหมือนดินกับฟ้าหมวดธรรม
154ความโกรธเป็นดังสนิมศัสตราในโลกหมวดความโกรธ
155ความโลภเป็นอันตรายแห่งธรรมทั้งหลายหมวดกิเลส
156ผู้ประทุษร้ายมิตรเป็นคนเลวแท้หมวดมิตร
157คนอกตัญญูค่อยจับผิดอยู่เป็นนิตย์ ขะทำให้เขาพอใจไม่ได้ ถึงจะให้แผ่นดินทั้งหมดแก่เขา ผู้มีปกติมองหาโทษอยู่เสมอ ก็จะทำให้เขาพอใจไม่ได้ คนอกตัญญู
158คนที่ผลัดวันประกันพรุ่งนี้ ย่อมเสื่อม ยิ่งผลัดวันมะรืนนี้ ก็ยิ่งเสื่อมหมวดความเพียร
159คบคนเช่นใด ก็เป็นคนเช่นนั้นหมวดคบหา
160ผู้ฝึกตนได้เป็นผู้ประเสริฐสุดในหมู่มนุษย์หมวดธรรมเบื้องต้น
161ไม่ควรเสพธรรมที่เลว ไม่ควรอยู่กับความประมาท ไม่ควรเสพมิจฉาทิฏฐิ ไม่ควรเป็นคนรกโลกหมวดธรรม
162คนใดเป็นนักเลงหญิง นักเลงสุรา และนักเลงการพนัน ย่อมล้างผลาญทรัพย์ที่ตนได้แล้ว ๆ , ข้อนั้นเป็นเหตุแห่งผู้ฉิบหายหมวดพิเศษสำหรับบุคคลทั่วไป
163บัณฑิตย่อมบันเทิงในความไม่ประมาทหมวดความไม่ประมาท
164คนเกียจคร้านย่อมไม่พบทางด้วยปัญญาหมวดปัญญา
165ชื่อว่าที่ลับของผู้ทำบาปกรรม ไม่มีในโลกหมวดพิเศษสำหรับบุคคลทั่วไป
166ผู้มีจิตสงบ มีปัญญาเครื่องรักษาตัว มีสติ เป็นผู้เพ่งพินิจ ไม่เยื่อใยในกาม ย่อมเห็นธรรมโดยชอบหมวดธรรม
167จงมีความพยายามในหน้าที่ของตนหมวดความเพียร
168ถ้าคนพึงทำบาป ก็ไม่ควรทำบาปนั้นบ่อย ๆ ไม่ควรทำความพอใจในบาปนั้น เพราะการสั่งสมบาปนำทุกข์มาให้หมวดกรรม
169คนใดมีจิตไม่ท้อถอย มีใจไม่หดหู่ บำเพ็ญกุศลธรรมเพื่อบรรลุที่เกษมจากโยคะ พึงบรรลุธรรมเป็นที่สิ้นสังโยชน์ทั้งปวงได้หมวดจิต
170พึงขวนขวายในเป้าหมายของตนหมวดตน- ฝึกตน
171นิพพานเป็นสุขอย่างยิ่งหมวดความสุข
172ควรระแวงภัยที่ควรระแวง พึงระวังภัยที่ยังไม่มาถึง ผู้ฉลาดย่อมมองดูโลกทั้ง 2 เพราะกลัวต่ออนาคตหมวดพิเศษสำหรับบุคคลทั่วไป
173ความกตัญญูกตเวที เป็นเครื่องหมายของคนดีหมวดธรรมเบื้องต้น
174สติ เป็นธรรมเครื่องตื่นอยู่ในโลกหมวดบุคคล
175ผู้ถึงพร้อมด้วยศีล มีปัญญา มีใจมั่นคงดีแล้วปรารภความเพียร ตั้งตนไว้ในธรรม ในกาลทุกเมื่อ ย่อมข้ามโอฆะที่ข้ามได้ยากหมวดความเพียร
176นิพพาน เป็นสุขอย่างยิ่งหมวดทุกข์-พ้นทุกข์
177ความผิดของผู้อื่นเห็นง่าย ฝ่ายของตนเห็นยากหมวดพิเศษสำหรับบุคคลทั่วไป
178สิ่งใดสิ่งหนึ่งมีความเกิดขึ้นเป็นธรรมดา สิ่งนั้นล้วนมีความดับไปเป็นธรรมดาหมวดพิเศษสำหรับบุคคลทั่วไป
179ความตายย่อมมีแก่ผู้เกิดหมวดชีวิต-ความตาย
180บัณฑิตไม่ควรทำความเป็นเพื่อนกับคนส่อเสียด คนมักโกรธ คนตระหนี่ และคนเพลิดเพลินในสมบัติ เพราะการสมาคมกับคนชั่ว เป็นความเลวทรามหมวดคบหา
181ทั้งคนมี ทั้งคนจน ล้วนมีความตายเป็นเบื้องหน้าหมวดชีวิต-ความตาย
182หิริและโอตตัปปะ ย่อมรักษาโลกไว้เป็นอันดีหมวดพิเศษสำหรับบุคคลทั่วไป
183ความจนเป็นทุกข์ในโลกหมวดทุกข์-พ้นทุกข์
184ปัญญา เปรียบเสมือนเครื่องประดับแห่งตนหมวดการศึกษา
185ศีลยังประโยชน์ให้สำเร็จตราบเท่าชราหมวดศีล
186การเลือกให้ พระสุคตทรงสรรเสริญหมวดทาน
187บาปไม่มี แก่ผู้ไม่ทำหมวดบาป-เวร
188ชื่อว่าที่ลับ ไม่มีในโลกหมวดตน- ฝึกตน
189ค่อย ๆ เก็บรวบรวมทรัพย์ ดังปลวกก่อจอมปลวกหมวดความเพียร
190ภิกษุยินดีในความไม่ประมาท หรือเห็นภัยในความประมาท ย่อมเผาสังโยชน์น้อยใหญ่ไป เหมือนไฟไหม้เชื้อน้อยใหญ่ไปฉะนั้นหมวดความไม่ประมาท
191ดอกบัว เกิดและเจริญงอกงามในน้ำแต่ไม่ติดน้ำ ทั้งส่งกลิ่นหอม ชื่นชูใจให้รื่นรมย์ฉันใด พระพุทธเจ้าทรงเกิดในโลก และอยู่ในโลก แต่ไม่ติดโลก เหมือนบัวไม่ติดน้ำฉันนั้นหมวดพบสุข
192คนขยัน พึงไม่ให้ประโยชน์ที่มาถึงแล้วผ่านไปโดยเปล่าหมวดความเพียร
193ผู้ใดยกย่องตน และดูหมิ่นผู้อื่น เป็นคนเลว เพราะการถือตัวเอง พึงรู้ว่าผู้นั้นเป็นคนเลวหมวดบุคคล
194บุคคลไม่ควรลืมตนหมวดตน- ฝึกตน
195การไม่คบคนชั่วเป็นมิตร เป็นมงคลอันอุดมยิ่งหมวดธรรมเบื้องต้น
196ฆ่าความโกรธได้ อยู่เป็นสุขหมวดความโกรธ
197ความเพียรของหมู่ชนผู้พร้อมเพรียงกันทำให้เกิดสุขหมวดสามัคคี
198ท่านทั้งหลายจงเห็นความวิวาทโดยความเป็นภัย และความไม่วิวาทโดยความปลอดภัยแล้ว เป็นผู้พร้อมเพรียง มีความประนีประนอมกันเถิด นี้เป็นพระพุทธานุศาสนีหมวดสามัคคี
199การพลัดพรากจากสิ่งที่รัก ก่อให้เกิดทุกข์หมวดทุกข์-พ้นทุกข์
200ลูกที่ไม่เลี้ยงพ่อแม่เมื่อแก่เฒ่า ไม่นับว่าเป็นลูกหมวดมิตร