คำไวพจน์ ภูเขา 12 คำ — สิงขร, ภูผา, พนม พร้อมที่มาและตัวอย่างใช้

คำไวพจน์ของคำว่า "ภูเขา" มีอะไรบ้าง?

ภูเขา มีคำไวพจน์ 12 คำ ได้แก่

ภูเขา: สิงขร; ภูผา; พนม; บรรพต; คีรี; ภู; ไศล; ศิขริน; นคินทร; นคะ; นคินทร์; ศิงขร

สวัสดีครับนักเรียนทุกท่าน วันนี้ผมจะพาทุกคนไปเรียนรู้เกี่ยวกับ คำไวพจน์ของคำว่า "ภูเขา" ซึ่งเป็นคำที่มีความหมายถึงเนินดินหรือหินขนาดใหญ่ที่สูงขึ้นจากพื้นผิวโลก มักมีลักษณะเป็นรูปกรวยหรือโดม

การเรียนรู้คำไวพจน์จะช่วยให้เราสามารถใช้ภาษาไทยได้อย่างสละสลวยและหลากหลายมากยิ่งขึ้นครับ

คำไวพจน์ คือ คำที่มีความหมายเหมือนกันหรือคล้ายกัน แต่มีรูปคำที่ต่างกัน การนำคำไวพจน์มาใช้จะช่วยเพิ่มอรรถรสในการอ่านและเขียน ทำให้งานเขียนดูน่าสนใจและไม่ซ้ำซาก

ตัวอย่างคำไวพจน์ของ "ภูเขา" และความหมาย

คีรี: หมายถึง ภูเขา, เนินเขา, สิ่งที่สูงใหญ่
สิงขร: หมายถึง ภูเขา, ยอดเขา (มักใช้ในบทกวี)
บรรพต: หมายถึง ภูเขา, สิ่งที่สูงใหญ่และมั่นคง
ภูผา: หมายถึง ภูเขา, หินผา, หน้าผา
ไศล: หมายถึง ภูเขาหิน, หิน, ก้อนหิน
พนม: หมายถึง ภูเขา (มักใช้ในชื่อเฉพาะ เช่น เขาสุวรรณพนม)
ศิขรินทร์: หมายถึง ภูเขา, ยอดเขา (คำเปรียบเทียบถึงความยิ่งใหญ่)

ตัวอย่างการใช้คำไวพจน์ ภูเขา ในการแต่งกลอน

เพื่อให้เห็นภาพชัดเจนขึ้น ผมขอยกตัวอย่างการนำคำไวพจน์ไปใช้ในบทกลอนง่าย ๆ นะครับ

สูงตระหง่าน คีรี อยู่คู่ฟ้า
ยอด สิงขร งามสง่าท้าแดดฝน
เหมือน บรรพต ยืนยงคู่ผู้คน
เป็น ภูผา มั่นคงจนนิรันดร์

คำไวพจน์ ภูเขา คือ ภูเขา = สิงขร / ภูผา / พนม / บรรพต / คีรี / ภู / ไศล / ศิขริน / นคินทร / นคะ / นคินทร์ / ศิงขร

ภูเขา หมายถึง?

พจนานุกรมไทย ภูเขา หมายถึง:

น. พื้นที่ที่มีระดับสูงขึ้นจากบริเวณรอบ ๆ ตั้งแต่ ๖๐๐ เมตรขึ้นไป.

ความหมายในพจนานุกรมไทย ภูเขา คือ

ความหมายในพจนานุกรมไทย ของคำที่มีความหมายคล้าย ภูเขา

คีรี หมายถึง น. ภูเขา. (ป., ส. คิริ).
บรรพต หมายถึง [บันพด] น. ภูเขา. (ส. ปรฺวต; ป. ปพฺพต).
พนม หมายถึง น. ภูเขา. (ข.); ลักษณะของสิ่งที่เป็นพุ่มยอดแหลมอย่างดอกบัวตูม. ก. ทําให้มีรูปอย่างดอกบัวตูม เช่น พนมมือ.
ภู หมายถึง น. ดิน, แผ่นดิน, โลก. (ป., ส.).
ภูผา หมายถึง น. เขาหิน.
ภูเขา หมายถึง น. พื้นที่ที่มีระดับสูงขึ้นจากบริเวณรอบ ๆ ตั้งแต่ ๖๐๐ เมตรขึ้นไป.
ศิงขร หมายถึง น. ศิขร, ภูเขา. (ส. ศิขร).
สิงขร หมายถึง [-ขอน] น. สิขร
ไศล หมายถึง [สะไหฺล] น. เขาหิน เช่น โขดเขินเนินไศล. (ส. ไศล).