คำไวพจน์ ท้องฟ้า 13 คำ — อากาศ, อัมพร, นภา พร้อมที่มาและตัวอย่างใช้

คำไวพจน์ของคำว่า "ท้องฟ้า" มีอะไรบ้าง?

ท้องฟ้า มีคำไวพจน์ 13 คำ ได้แก่

ท้องฟ้า: อากาศ; อัมพร; นภา; ทิฆัมพร; เวหา; คคนางค์; นภาลัย; คคนานต์; หาว; นภดล; โพยม; เวหาศ; นภ

สวัสดีครับนักเรียนทุกท่าน วันนี้เราจะมาเรียนรู้เกี่ยวกับ คำไวพจน์ของคำว่า "ท้องฟ้า" ซึ่งเป็นคำที่เราใช้เรียกบริเวณเหนือพื้นโลกขึ้นไปที่เรามองเห็นเป็นสีฟ้าหรือสีต่าง ๆ ในช่วงเวลาต่าง ๆ ของวัน

การเข้าใจคำไวพจน์ของ "ท้องฟ้า" จะช่วยให้เราสามารถบรรยายหรือแต่งประโยคเกี่ยวกับท้องฟ้าได้อย่างสละสลวยและหลากหลายมากขึ้นครับ

คำไวพจน์ คือ คำที่มีความหมายเหมือนกันหรือคล ้ายกัน แต่มีรูปคำที่ต่างกัน การใช้คำไวพจน์ช่วยเพิ่มความไพเราะและมิติให้กับการใช้ภาษา ไม่ว่าจะเป็นในงานเขียนร้อยแก้ว ร้อยกรอง หรือแม้แต่การสน ทนาในชีวิตประจำวันครับ

ตัวอย่างคำไวพจน์ของ "ท้องฟ้า" และความหมาย

นภ / นภา / นภดล / นภากาศ / นภา ลัย: หมายถึง ท้องฟ้า, อากาศ
เวหา: หมายถึง อากาศ, ท้องฟ้า
อัมพร: หมายถึง ฟ้า, ท้องฟ้า
ค ัคนานต์: หมายถึง ท้องฟ้า (เป็นคำประพันธ์ มักใช้ในบทกวี)
หาว: หมายถึง อากาศ, ท้องฟ้า (มักใช้ในบทกลอน เช่น บิน สูงเทียมหาว)
เวหะ: หมายถึง อากาศ, ท้องฟ้า
คคนางค์: หมายถึง ท้องฟ้า (คล้ายกับคัคนานต์)

ตัวอย่างการใช้คำไวพจน์ "ท้องฟ้า" ในการแต่งกลอน

เพื่อให้นักเรียนเห็นภาพการนำไปใช้จริง ผมขอยกตัวอย่างบทกลอนที่ใช้คำไว พจน์เหล่านี้ครับ

ยามสนธยาอาทิตย์ลับจับ นภา
หมู่สกุณาโบยบินลิ่วสู่ เวหา
แสง ดาวพราวระยิบจับตาบน อัมพร
งามจับใจใน คัคนานต์ ยามค่ำคืน

หวังว่า นักเรียนคงจะเข้าใจและสามารถนำคำไวพจน์ของ "ท้องฟ้า" ไปใช้ได้อย่างถูกต้องและเหมาะสมนะครับ การฝึกฝนบ่อย ๆ จะช่วยให้เราจดจำและใช้งานได้อย่างเป็นธรรมชาติครับ

คำไวพจน์ ท้องฟ้า คือ ท้องฟ้า = อากาศ / อัมพร / นภา / ทิฆัมพร / เวหา / คคนางค์ / นภาลัย / คคนานต์ / หาว / นภดล / โพยม / เวหาศ / นภ

ความหมายในพจนานุกรมไทย ท้องฟ้า คือ

ความหมายในพจนานุกรมไทย ของคำที่มีความหมายคล้าย ท้องฟ้า

คคนางค์ หมายถึง [คะคะนาง] น. ฟ้า. (ป., ส. คคน + องฺค).
คคนานต์ หมายถึง [คะคะนาน] น. ฟ้า. (ป., ส. คคน + อนฺต).
ทิฆัมพร หมายถึง [-พอน] น. ท้องฟ้า. (ป. ทีฆ + อมฺพร).
นภดล หมายถึง [นบพะดน] น. พื้นฟ้า. (ส. นภสฺตล).
นภา หมายถึง (กลอน) น. ฟ้า.
นภาลัย หมายถึง น. ฟากฟ้า, กลางหาว. (ป.).
หาว หมายถึง น. ที่แจ้ง, ท้องฟ้า, เช่น กลางหาว. ก. กิริยาที่สูดลมเข้าแล้วระบายลมออกทางปากเมื่อเวลาง่วงนอนเป็นต้น.
อัมพร หมายถึง [-พอน] น. ฟ้า, ท้องฟ้า, อากาศ; เครื่องนุ่งห่ม ในคำว่า ทิคัมพร = ผู้นุ่งลมห่มทิศ คือ ชีเปลือย, เศวตัมพร = ผู้นุ่งห่มผ้าขาว คือ ชีผ้าขาวหรือชีปะขาว. (ป., ส.).
อากาศ หมายถึง [อากาด] น. แก๊สผสมที่ประกอบด้วยไนโตรเจนและออกซิเจนเป็นส่วนใหญ่ ใช้หายใจหรือช่วยในการเผาไหม้เป็นต้น; (ปรัชญา) ที่ที่ว่างเปล่าซึ่งมีอยู่เป็นเอกเทศจากสสาร, เป็นธาตุอย่าง ๑ ใน ๖ คือ ปฐวีธาตุ (ธาตุดิน) อาโปธาตุ (ธาตุนํ้า) เตโชธาตุ (ธาตุไฟ) วาโยธาตุ (ธาตุลม) อากาศธาตุ (ที่ว่างเปล่า) และวิญญาณธาตุ (ธาตุรู้); ท้องฟ้า เช่น นกบินไปในอากาศ; บางทีใช้หมายถึงสภาพดินฟ้าอากาศโดยทั่ว ๆ ไป เช่น เช้านี้อากาศดีจัง. (ส.; ป. อากาส).
โพยม หมายถึง [พะโยม] น. ท้องฟ้า, อากาศ, โพยมัน หรือ โพยมาน ก็ใช้. (ส. โวฺยมนฺ).