ค้นเจอ 118 รายการ

คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดที่เกี่ยวข้องกับ "*สก*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

แสก

น. เรียกชนชาติหนึ่งในตระกูลมอญ-เขมร.

แสก ๆ

ว. แจ้ง ๆ เช่น กลางวันแสก ๆ.

แสกหน้า

น. ส่วนหน้าผากกึ่งกลางระหว่างคิ้ว.

โสก

น. โศก. (ป.).

โสก

(ถิ่น-อีสาน) น. โฉลก, ลักษณะซึ่งมีทั้งส่วนดีและส่วนไม่ดี ถ้าดีเรียกว่า ถูกโสก ถ้าไม่ดีเรียกว่า ไม่ถูกโสก มักกำหนดด้วยการดูลักษณะ วัดขนาด นับจำนวน เป็นต้น ของคน สัตว์ สิ่งของ ว่าเป็นมงคลหรือไม่เป็นมงคล.

โสกโดก

[โสกกะโดก] ว. สัปดน, หยาบโลน.

โสกันต์

(ราชา) ก. โกนจุก (ใช้แก่พระองค์เจ้าขึ้นไป).

โสกาดานา

น. คนใช้, ขอเฝ้า. (ช.).

ไสกบ

ก. กดกบลงบนไม้แล้วดันกบเพื่อทำให้หน้าไม้เรียบ ให้เป็นราง หรือลอกบัว ลอกลวด เป็นต้น, ไสไม้ ก็เรียก.

หาสก,หาสกะ

[-สก, -สะกะ] น. ผู้ให้ความสนุก, คนตลก, คนมีอารมณ์ขัน. (ป., ส.).

อนุศาสก

น. อาจารย์ผู้ควบคุมดูแลนักเรียนในหอพักของวิทยาลัยหรือมหาวิทยาลัย. (ส.; ป. อนุสาสก).

อเสกข,อเสกข-,อเสกขะ

[อะเสกขะ-] น. ผู้ที่ไม่ต้องศึกษาอีก หมายถึง พระอรหันต์. (ป.).


 คำไทยที่มักเขียนผิด จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ