ผลการค้นหา

คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดคำศัพท์/สำนวน ทั้งหมดบทความ
ค้นเจอ 326 รายการ

คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดที่เกี่ยวข้องกับ "*พา*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

บุรพาจารย์

[บุระ-] น. อาจารย์ในเบื้องต้น คือ บิดามารดา.
 พจนานุกรมไทย

บูรพา

[-ระพา] ว. ตะวันออก; เบื้องหน้า. (ส.).
 พจนานุกรมไทย

บูรพาษาฒ

น. เดือน ๘ แรก. (ส. ปูรฺวาษาฒ).
 พจนานุกรมไทย

เบญพาด

[เบนยะ-] น. ตัวไม้ที่คุมกันเข้าเป็นเครื่องคํ้ายันเสาตะลุงให้มั่นคง.
 พจนานุกรมไทย

ปฏิพากย์

น. การกล่าวตอบ, การพูดโต้ตอบ. (ป. ปฏิวากฺย).
 พจนานุกรมไทย

ประพาต

[ปฺระพาด] ก. พัด, กระพือ. (ส. ปฺรวาต).
 พจนานุกรมไทย

ประพาส

[ปฺระพาด] (ราชา) ก. ไปต่างถิ่นหรือต่างแดน เช่น ประพาสหัวเมือง ประพาสยุโรป, ไปเที่ยว เช่น ประพาสป่า. (ส.).
 พจนานุกรมไทย

ประพาสต้น

(ราชา) ก. เที่ยวไปเป็นการส่วนพระองค์, เที่ยวไปอย่างไม่เป็นทางการ, ใช้ว่า เสด็จประพาสต้น.
 พจนานุกรมไทย

ประพาสมหรณพ

[ปฺระพาดมะหอระนบ] น. ชื่อเพลงไทยทำนองหนึ่ง.
 พจนานุกรมไทย

ประพาฬ

[ปฺระพาน] น. รัตนะ (แก้ว) ชนิดหนึ่ง สีแดงอ่อน เกิดจากหินปะการังใต้ทะเล. (ป. ปวาฬ).
 พจนานุกรมไทย

ประพิมพ์ประพาย

น. รูปพรรณสัณฐาน โดยเฉพาะหมายถึงลักษณะหรือส่วนที่คล้ายคลึงกัน เช่น เด็กคนนี้มีประพิมพ์ประพายคล้ายพ่อ.
 พจนานุกรมไทย

ปรินิพพาน

[ปะรินิบพาน] น. การดับรอบ, การดับสนิท, การดับโดยไม่เหลือ; เรียกอาการตายของพระพุทธเจ้าและพระอรหันต์. (ป.; ส. ปรินิรฺวาณ).
 พจนานุกรมไทย

 คำไทยที่มักเขียนผิด จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ

ดูหมวดหมู่ทั้งหมด