ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
ก. ขับไล่อย่างไม่เกรงใจ เช่น ไสหัวออกไปจากบ้าน.
[อับ-] (ปาก) ก. ขับไล่, อเปหิ ก็ว่า.
ก. สาดข้าวสารในการขับไล่ผีเป็นต้น.
ก. วิ่งไล่ตะครุบ, ตบตะครุบ, ตะปบ ก็ว่า.
[ปับพาชะ-] (แบบ) น. การขับไล่. (ป.).
ก. ส่งเสียงดังพร้อม ๆ กันแสดงความไม่พอใจหรือขับไล่.
[บับพาชะนียะกำ] น. กรรมที่สงฆ์ทำแก่ภิกษุที่จะพึงขับไล่, พิธีขับไล่บุคคลที่พึงขับไล่. (ป. ปพฺพาชนียกมฺม).
[บับพาด] (แบบ) น. การขับไล่. (ป. ปพฺพาชน).
น. ชื่อช้างศึกพวกหนึ่ง มีหน้าที่ขับไล่ข้าศึก.
ก. เป็นต่อ, ได้โอกาส, ได้ช่อง, ได้เปรียบ, เช่น ได้ทีขี่แพะไล่.
[อะวะรุด, อะวะรุดทะกะ] ว. ถูกขับไล่. (ป., ส.).
ก. ขับไล่; แยกย้ายออกไป เช่น ลูกหลานกระจัดพลัดพราย. (คาวี). (แผลงมาจาก ขจัด).