ผลการค้นหา

ค้นเจอ 111 รายการ

ปริพาชก

[ปะริ-] น. นักบวชผู้ชายในอินเดีย นอกพระพุทธศาสนา, เพศหญิงใช้ว่า ปริพาชิกา หรือ ปริพาชี. (ป. ปริพฺพาชก).

พจนานุกรมไทย

ปริภัณฑ์

[ปะริพัน] น. บริภัณฑ์.

พจนานุกรมไทย

ปริภาษ,ปริภาษณ์

[ปะริพาด] ก. บริภาษ. (ส.; ป. ปริภาส).

พจนานุกรมไทย

ปริภุญช์

[ปะริพุน] ก. กิน. (ป., ส.).

พจนานุกรมไทย

ปริภูมิ

[ปะริพูม] (คณิต) น. เซตที่มีโครงสร้างบางอย่าง อาจเป็นโครงสร้างแบบเรขาคณิตหรือโครงสร้างแบบอื่นก็ได้. (อ. space).

พจนานุกรมไทย

ปริโภค

[ปะริโพก] ก. บริโภค. (ป.).

พจนานุกรมไทย

ปริ่ม

[ปฺริ่ม] ว. เสมอขอบ, เสมอพื้น, (ในลักษณะอย่างนํ้าที่ขึ้นเสมอขอบตลิ่งหรือดอกบัวที่โผล่ขึ้นเสมอพื้นนํ้าเป็นต้น); อาการที่มีความยินดีปลื้มใจ เช่น ปริ่มใจ ปริ่มยิ้ม ปริ่มเปรม.

พจนานุกรมไทย