ค้นเจอ 118 รายการ

คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดที่เกี่ยวข้องกับ "*สก*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ประสก

(ปาก) น. ชายผู้แสดงตนเป็นคนถือพระพุทธศาสนา, คำที่บรรพชิตเรียกคฤหัสถ์ผู้ชาย, คู่กับ สีกา. (ตัดมาจาก อุบาสก).

ปลุกเสก

ก. เสกให้ขลัง.

ปัจจุสกาล,ปัจโจสกาล

[ปัดจุดสะกาน, ปัดโจสะ-] น. เวลาเช้ามืด. (ป.).

ปัณณาสก์

ว. หมวด ๕๐. (ป.).

ปารุสกวัน

[ปารุดสะกะ-] น. ชื่อสวนของพระอินทร์ ๑ ใน ๔ แห่ง ได้แก่ นันทวัน ปารุสกวัน จิตรลดาวัน และมิสกวัน. (ป. ปารุสกวน).

เปศัสการิน,เปศัสการี

น. ต่อแตน; หญิงผู้ปักลายเสื้อผ้า. (ส.).

เปสการ

[เปสะกาน] (แบบ) น. ช่างหูก, ช่างทอ. (ป.).

โปสก

[โป-สก] น. คนผู้เลี้ยงดู. (ป.).

พสก,พสก-

[พะสก, พะสกกะ-] น. ชาวเมือง, พลเมือง. (ป. วส + ค; ส. วศ + ค ว่า ผู้อยู่ในอำนาจ).

พสกนิกร

[พะสกกะนิกอน, พะสกนิกอน] น. คนที่อยู่ในประเทศ ไม่ว่าจะเป็นพลเมืองของประเทศนั้นหรือคนต่างด้าวที่มาอาศัยอยู่ก็ตาม.

ภาสกร

[พาดสะกอน, พาสะกอน] น. พระอาทิตย์.

มาสก

[มา-สก] น. ชื่อมาตราเงินในครั้งโบราณ ๕ มาสก เป็น ๑ บาท. (ป.; ส. มาษก).


 คำไทยที่มักเขียนผิด จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ