ค้นเจอ 621 รายการ

คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดที่เกี่ยวข้องกับ "ต.ค.ศ."

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

อสนีบาต

[อะสะ-] น. ฟ้าผ่า, อสุนีบาต ก็ว่า. (ป. อสนิปาต).

วิประโยค

[วิปฺระโยก] น. ความพลัดพราก, ความกระจัดกระจาย, ความจากกัน. ว. เศร้าโศก เช่น วันวิปโยค แม่น้ำวิปโยค. (ป. วิปฺปโยค; ส. วิปฺรโยค).

มรรตยะ,มรรตัย,มัตตัย,มัตยะ

[มันตะยะ, มันไต, มัดไต, มัดตะยะ] น. ผู้ที่ต้องตาย, ได้แก่ พวกมนุษย์ และสัตว์ดิรัจฉาน, คู่กับ อมร ผู้ไม่ตาย คือ เทวดา. (ส. มรฺตฺย; ป. มจฺจ).

กราบ

[กฺราบ] (โบ) ว. ตราบ เช่น กราบเท่ากัลปาวสาน. (พงศ. อยุธยา).

ปาส

[ปาสะ, ปาด] (แบบ) น. บาศ, บ่วง. (ป.; ส. ปาศ).

กระพาก

น. ปลาตะพาก. (ประพาสไทรโยค). (ดู ตะพาก).

คชาภรณ์

น. เครื่องประดับช้าง. (ป. คช + อาภรณ).

กรรบิด

[กัน-] น. มีด, ราชาศัพท์ว่า พระกรรบิด. (ข. กำบิต ว่า มีด).

ดำเนียร

(แบบ) ว. ที่ผ่านมา เช่น อนี้จะชี้นิต- ติดำเนียรดำนานสาร. (สมุทรโฆษ).

ประกฤต

[-กฺริด] (แบบ) ก. ทำ, ทำมาก. (ส. ปฺรกฺฤต; ป. ปกต).

ศีต,ศีต-

[สีตะ-] ว. หนาว, เย็น, เย็นเยือก. (ส.; ป. สีต).

เศวดงค์

[สะเหฺวดง] ว. มีตัวขาว. (ส. เศฺวต + องฺค).


 คำไทยที่มักเขียนผิด จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ