ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[คฺรั้ง] น. คราว, หน, ที.
ว. จำนวน ๑๐ สองหนรวมกัน.
(ปาก) ว. ทั่วทุกแห่งหน.
ก. อาการที่กระโดดขึ้นลงหลายครั้งหลายหนเพราะความดีอกดีใจเป็นต้น.
ว. หลายครั้งหลายหนในระยะเวลาไม่สู้นาน.
ว. บางเวลา, บางคราว, บางครั้ง, บางหน, ลางที ก็ใช้.
[ปักสะวาหน] น. นก.
[จะ-] (แบบ) น. ธูป, ของหอม; แสงสว่าง, ฟ้าแลบ, เช่น จลาจเลนทร์. (ม. คำหลวง แปลจากคำ คนฺธมาทโน; ส. จล + อจล + อินฺทฺร).
(ถิ่น-พายัพ) น. ครั้ง, หน, เทือ เทื่อ หรือ เทื้อ ก็ว่า.
ว. จำนวนนับ ๑๐ สิบหนเป็นหนึ่งร้อย (๑๐๐).
น. พื้นดินที่แตกระแหง; โดยปริยายหมายความว่า แห่งหน ในความว่า ทั่วทุกหัวระแหง.
(วรรณ) ก. ตาย เช่น หนหลังเกรงแหล่งหล้า พระบาทคิดหนหน้า อยู่เกล้าเสวยกรรมฯ. (ลอ).