ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[ปุบพะ] ว. บุพ, บุพพะ. (ป.).
(สำ) น. คนที่ชอบพูดส่อเสียดยุยงให้เขาแตกกัน.
[[ครุฑ]], ผู้ที่อยู่อย่างสบาย
คำนาม
น. ที่สุดแห่งยุค. (ป.).
[ยุดทะ-] น. สงคราม, การรบพุ่ง. (ป., ส.).
กลยุทธ, กลยุทธิ, กลยุทธิ์
[ปุระพะ-] ว. บุพ, บุพพะ. (ส. ปูรฺว).
[อำพะ-] น. ต้นมะม่วง, ใช้ว่า อัมพพฤกษ์ ก็มี. (ป.; ส. อามฺร).
พณฯ, ฯพณ, พณ
อ่านว่า "พะ-นะ-ท่าน"
พโยม
[พะสะนะ, พดสะนะ] น. เสื้อผ้า, เครื่องนุ่งห่ม. (ป., ส. วสน).
ก. ยุให้ทั้ง ๒ ฝ่ายแตกกัน.