ค้นเจอ 27 รายการ

คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดที่เกี่ยวข้องกับ "*โยค-"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

วิโยค

น. การจากไป, การพลัดพราก, ความร้าง, ความห่างเหิน. (ป., ส.).

สมโยค

[-โยก] ก. ร่วมประเวณี. (ส.).

สังกรประโยค

[สังกะระปฺระโหฺยก, สังกอระปฺระโหฺยก] น. ประโยคใหญ่ที่มีประโยคเล็กตั้งแต่ ๒ ประโยคขึ้นไปมารวมกัน โดยมีประโยคหลักที่มีใจความสำคัญเพียงประโยคเดียว ส่วนประโยคเล็กทำหน้าที่แต่งหรือประกอบประโยคหลัก.

สังโยค

น. การประกอบกัน, การอยู่ร่วมกัน, การผูกรัด; (ไว) ตัวพยัญชนะ ๒ ตัวที่เรียงกัน ตัวหน้าเป็นตัวสะกด ตัวหลังเป็นตัวตาม พยัญชนะที่เป็นตัวสะกด เรียกว่า พยัญชนะสังโยค เช่น มนุสฺส สตฺต พุทฺธ รฏฺ. (ป. สํโยค, สญฺโค; ส. สํโยค).

สัญโยค

น. สังโยค. (ป.).

สัมปโยค

[สำปะโยก] น. การประกอบกัน. (ป.; ส. สมฺปฺรโยค).

อนุประโยค

น. ประโยคเล็กที่ทำหน้าที่แต่งมุขยประโยคให้ได้ความดีขึ้น แบ่งเป็น ๓ ชนิด คือ นามานุประโยค คุณานุประโยค และวิเศษณานุประโยค.

อนุโยค

ก. ซักถาม, ซักไซ้. ว. เรียกคำที่ผู้ถูกถามย้อนถามผู้ถามว่า คำอนุโยค. (ป., ส.).

อเนกรรถประโยค

[อะเนกัดถะปฺระโหฺยก] น. ประโยคใหญ่ที่มีใจความสำคัญอย่างน้อย ๒ ใจความมารวมกัน และใจความนั้น ๆ จะต้องมีลักษณะเป็นประโยคโดยมีสันธานเป็นบทเชื่อมหรือละสันธานไว้ในฐานที่เข้าใจ.

อุปโยค

[อุปะโยก, อุบปะโยก] น. การใช้สอย, การทำให้เกิดประโยชน์. (ป., ส.).

อุยโยค

น. การจากไป, ความเสื่อมสิ้น; ความตาย. (ป.).

อุษาโยค

น. เวลาใกล้รุ่ง.


 คำไทยที่มักเขียนผิด จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ