ผลการค้นหา

ค้นเจอ 19 รายการ

[ผะหฺงอน] น. แผ่นดิน, (โบ) เขียนว่า ผงร ก็มี. ก. เอี้ยว, เลี้ยว.

ก. ตั้งแง่ตั้งงอนทำเป็นรังเกียจเพราะไม่ชอบใจ.

ว. มีแง่งอนมาก เช่น เธอมีนิสัยแสนงอนมาตั้งแต่เด็ก.

[หฺงอน] น. ขนหรือเนื้อที่งอกขึ้นบนหัวไก่และนกบางชนิด, โดยปริยายใช้เรียกของที่มีลักษณะเช่นนั้น เช่น ค้อนหงอน ขวานหงอน.

โกรธกะบึงกะบอน, โกรธสะบัดสะบิ้ง

กริยา

เธองอนที่เขาไม่รู้ใจ รอให้ง้อแต่เขาก็ไม่ง้อสักที

น. พื้นดิน.

ดู หัวตะกั่ว (๑).

คำไทยที่มักเขียนผิด จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ