ค้นเจอ 5,943 รายการ

บัพชา

หมายถึง[บับพะชา] น. บรรพชา, การบวช. (ป. ปพฺพชฺชา).

บัพพาชน์

หมายถึง[บับพาด] (แบบ) น. การขับไล่. (ป. ปพฺพาชน).

เบญจก

หมายถึง[เบนจก] น. หมวด ๕. (ป. ปญฺจก).

ประจุคมน์

หมายถึงก. ลุกขึ้นต้อนรับ. (ป. ปจฺจุคฺคมน).

ประทุฐ

หมายถึง[ปฺระทุด] ว. ชั่ว, ร้าย. (ป. ปทุฏฺ).

ปราภพ

หมายถึง[ปะราพบ] น. ความฉิบหาย. (ป. ปราภว).

ปริคณห์

หมายถึง[ปะริคน] น. บริคณห์. (ป. ปริคหณ).

ปวิธ

หมายถึง[ปะวิด] ก. บพิธ. (ป. ป + วิ + ธา).

ปัจถรณ์

หมายถึง[ปัดจะถอน] (แบบ) น. บรรจถรณ์. (ป. ปจฺจตฺถรณ).

ประทบ

หมายถึง(กลอน) ก. กระทบ เช่น ประทบประทะอลวน. (ตะเลงพ่าย).

ประโปรย

หมายถึง[-โปฺรย] ก. ทำน้ำให้กระจายเป็นเม็ดเล็ก ๆ เช่น ประโปรยน้ำจากพระสุหร่าย.

ประไหมสุหรี

หมายถึงน. ตำแหน่งพระมเหสีที่ ๑ หรืออัครมเหสีของกษัตริย์ชวาในวงศ์อสัญแดหวา.

 คำไทยที่มักเขียนผิด จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ