ค้นเจอ 360 รายการ

คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดที่เกี่ยวข้องกับ "*รณ*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ปฏิปุจฉาพยากรณ์

น. การจำแนกธรรมหรือพยากรณ์ปัญหาธรรมด้วยวิธีย้อนถาม. (ป.).

ปฏิสังขรณ์

ก. ซ่อมแซมทำให้กลับคืนดีเหมือนเดิม (มักใช้เฉพาะวัดวาอาราม) เช่น ปฏิสังขรณ์วัด. (ป.).

ประกีรณกะ,ประเกียรณกะ

[ปฺระกีระนะกะ, ปฺระเกียนระนะกะ] ว. เรี่ยราย, เบ็ดเตล็ด, กระจาย, ระคนกัน, คละกัน. (ส. ปฺรกีรฺณก; ป. ปกิณฺณก).

ประชาพิจารณ์

น. การฟังความคิดเห็นของประชาชนส่วนใหญ่. (อ. public hearing).

ประพาสมหรณพ

[ปฺระพาดมะหอระนบ] น. ชื่อเพลงไทยทำนองหนึ่ง.

ประวัติการณ์

[ปฺระหฺวัดติกาน, ปฺระหฺวัดกาน] น. เหตุการณ์ที่มีค่าควรบันทึกหรือจดจำไว้.

ประวาลวรรณ

[ปฺระวาละวัน] ว. สีแดง. (ส.).

ประสบการณ์

[ปฺระสบกาน] น. ความจัดเจนที่เกิดจากการกระทำหรือได้พบเห็นมา.

ประสบการณ์นิยม

[ปฺระสบกาน-] น. ลัทธิทางปรัชญาที่ถือว่าประสบการณ์เป็นบ่อเกิดของความรู้ทุกอย่าง; การปฏิบัติที่เน้นประสบการณ์; การแสวงหาความรู้โดยอาศัยการสังเกต การทดลอง และวิธีอุปนัย, ประจักษนิยม ก็ว่า. (อ. empiricism).

ประหรณ์

(แบบ) น. การตี, การฟัน, การทำร้ายด้วยอาวุธ; อาวุธ. (ส. ปฺรหรณ).

ปรากฏการณ์

[ปฺรากดกาน, ปฺรากดตะกาน] น. การสำแดงออกมาให้เห็น.

ปริยรณ

[ปฺริยะรน] น. ผู้ชอบรบ. (ส.).


 คำไทยที่มักเขียนผิด จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ