ค้นเจอ 146 รายการ

คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดที่เกี่ยวข้องกับ "หน้า*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

หน้าสลด

น. หน้าแสดงความเศร้าเสียใจ.

หน้าสว่าง

น. หน้าอิ่มเอิบผ่องใสชวนดู, หน้าเปิด ก็ว่า.

หน้าสิ่วหน้าขวาน

(สำ) ว. อยู่ในระยะอันตรายเพราะอีกฝ่ายหนึ่งกำลังโกรธหรือมีเหตุการณ์วิกฤตเป็นต้น.

หน้าเสีย

ว. มีสีหน้าแสดงอาการพิรุธหรือตกใจ เสียใจเป็นต้น เช่น เขาหน้าเสียเพราะถูกจับได้ว่าทำความผิด.

หน้าเสี้ยว

น. หน้าด้านข้าง (เห็นตา ๒ ข้างและหูข้างเดียว).

หน้าหงาย

ว. อาการที่หน้าเงยแหงนขึ้น เช่น เขาถูกชกหน้าหงาย; โดยปริยายหมายถึงอาการที่ถูกว่าย้อนกลับมาจนเสียหน้า เช่น ตั้งใจจะไปขอยืมเงินเขา เขาบอกว่าหนี้เก่าก็ไม่ได้ชำระยังจะมาขอยืมอีก เลยต้องหน้าหงายกลับมา; ที่ผิดไปจากที่คาดหวังไว้มาก เช่น เขาคุยว่าสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แน่ ๆ แต่พอประกาศผลแล้วไม่ได้ ก็หน้าหงายกลับมา.

หน้าหัก

น. หน้าซึ่งมีสันจมูกคล้ายหักเข้าไป.

หน้าเหี่ยว

น. หน้าที่ไม่เต่งตึง, โดยปริยายหมายความว่า ไม่สมปรารถนา เช่น ขอสตางค์แม่ไม่ได้ก็หน้าเหี่ยวกลับมา.

หน้าแหก

(ปาก) ว. อาการที่ต้องได้รับความอับอายขายหน้าอย่างยิ่งเพราะผิดหวังอย่างมากหรือเพราะถูกโต้ถูกย้อนกลับมาอย่างเถียงไม่ขึ้นเป็นต้น.

หน้าแหง

[-แหฺง] น. หน้าแสดงความเก้อหรือจนปัญญา.

หน้าแห้ง

ว. มีสีหน้าไม่แจ่มใสเพราะความทุกข์เช่นผิดหวัง.

หน้าใหญ่ใจโต

ว. มีใจกว้างใช้จ่ายฟุ่มเฟือยเกินตัวเพื่ออวดมั่งมี เช่น เขาชอบทำหน้าใหญ่ใจโตทั้ง ๆ ที่มีเงินน้อย.


 คำไทยที่มักเขียนผิด จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ