ค้นเจอ 8,243 รายการ

คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดที่เกี่ยวข้องกับ "ว.ร.ค."

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

สู

(วรรณ) ว. อาย เช่น มาเดียวเปลี่ยวอกอ้า อายสู. (ตะเลงพ่าย).

คลิก

คลิ้ก, คลิ๊ก

สวาคตะ

[สะหฺวาคะตะ] น. คำกล่าวต้อนรับ. (ป., ส.).

ตุรงค,ตุรงค-,ตุรงค์

[ตุรงคะ-] (แบบ) น. ดุรงค์, ม้า, เช่น ตุรงคสังวัจฉร. (ป., ส.).

เบญจางค,เบญจางค-,เบญจางค์

[เบนจางคะ-, เบนจาง] น. อวัยวะทั้ง ๕ คือ หน้าผาก ๑ มือ ๒ เข่า ๒; ส่วนทั้ง ๕ คือ ราก เปลือก ใบ ดอก ผล.

ภวังค,ภวังค-,ภวังค์

[พะวังคะ-] น. ส่วนที่สืบต่อระหว่างปฏิสนธิกับจุติ มิได้เสวยอารมณ์ในทวารทั้ง ๖ มีจักษุทวารเป็นต้น. (ป.); ความเป็นอยู่โดยไม่รู้สึกตัว.

พสก,พสก-

[พะสก, พะสกกะ-] น. ชาวเมือง, พลเมือง. (ป. วส + ค; ส. วศ + ค ว่า ผู้อยู่ในอำนาจ).

ทุรัศ

(กลอน) ว. ไกล เช่น ทุรัศกันดาร. (ส.; ป. ทูร).

ปัณรสี

[ปันนะระสี] ว. ที่ ๑๕. (ป. ปณฺณรสี).

เลอลบ

(วรรณ) น. ผู้มีอำนาจเหนือผู้อื่น.

ฆาตกร

ฆาตรกร

ฆาต แปลว่า ฆ่า, ทำลาย หรือ ตี

ทรราช

ทรราชย์

- ทรราช = ผู้ปกครองบ้านเมืองที่ใช้อำนาจสร้างความเดือดร้อน, ตามรากศัพท์หมายถึง ราชาชั่ว แต่สามารถใช้ได้กับทั้งที่เป็นราชาและไม่เป็นราชา - ทรราชย์ = รูปแบบ ระบบ หรือลัทธิการปกครองแบบทรราช


 คำไทยที่มักเขียนผิด จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ