ตะกั่ว

คำศัพท์ภาษาไทย

ภาษาญี่ปุ่น鉛

คำอ่านภาษาญี่ปุ่น なまり

ตะกั่ว หมายถึง?

พจนานุกรมไทย ตะกั่ว หมายถึง:

น. แร่จําพวกโลหะ มีลักษณะอ่อน ละลายตัวง่าย มีหลายชนิดด้วยกัน ได้แก่ ตะกั่วเกรียบ คือ ตะกั่วกรอบ ตะกั่วนม คือ ตะกั่วอ่อน; (โบ) ดีบุก เช่น ตะกั่วทุ่ง ตะกั่วป่า; (วิทยา) ธาตุลําดับที่ ๘๒ สัญลักษณ์ Pb เป็นโลหะสีขาวแกมนํ้าเงิน ลักษณะเป็นของแข็ง เนื้ออ่อน หลอมละลายที่ ๓๒๗.๔ °ซ. ใช้ประโยชน์ผสมกับโลหะอื่นให้เป็นโลหะเจือ สารประกอบของตะกั่วใช้ในอุตสาหกรรมสีทา ตะกั่วและสารประกอบของตะกั่วเป็นพิษต่อร่างกาย. (อ. lead).

ภาพประกอบ ตะกั่ว

เกี่ยวกับทีมผู้เขียน: WordyGuru

WordyGuru คือทีมบรรณาธิการที่เน้นเนื้อหาภาษาไทยเชิงอ้างอิง (Thai language reference) มาตั้งแต่ปี 2558 ครอบคลุมเรื่องที่ผู้ใช้ค้นหาบ่อย เช่น คำไทยที่มักเขียนผิดและออกเสียงผิด เช่น ปรากฏ/ปรากฎ, แก๊ง/แก๊งค์, สังเกต/สังเกตุ, สะดวก, ปิกนิก, อัปโหลด — รวมถึง สุภาษิต-คำพังเพย-สำนวนไทย, คำไวพจน์สำหรับแต่งกลอน, คำสมาส-คำสนธิ, คำที่มีตัวการันต์, และอักษรย่อ นอกจากนี้ยังมีเนื้อหาภาษาอังกฤษเสริม เช่น กริยา 3 ช่อง (Irregular Verbs) สำหรับนักเรียนไทย

ทีมงานประกอบด้วยผู้เชี่ยวชาญด้านภาษาไทย ครูภาษาไทย-อังกฤษ และบรรณาธิการ เนื้อหาทุกบทความผ่านการตรวจทานก่อนเผยแพร่ โดยอ้างอิงจากพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554, ศัพท์บัญญัติราชบัณฑิตยสภา, และพจนานุกรมภาษาอังกฤษหลัก ได้แก่ Oxford Learner's Dictionary, Cambridge Dictionary, Longman Dictionary พร้อมปรับปรุงเมื่อแหล่งอ้างอิงต้นทางอัปเดต

ดูประวัติทีม นโยบายบรรณาธิการ และแหล่งอ้างอิงทั้งหมด →

หาคำศัพท์ไม่เจอ หรือยังไม่เห็นคำที่ต้องการ?

ช่วยแนะนำคำใหม่ให้เราได้เลย

แจ้งเพิ่มคำ

แสดงความคิดเห็น (0)

โหลดความคิดเห็นล่าสุด...

โปรดเปิดใช้งาน JavaScript เพื่อดูและเขียนความคิดเห็นเปิดหน้าความคิดเห็น