孤家寡人

ภาษาไทยเป็นคำที่จักรพรรดิจีนในสมัยโบราณเรียกตนเอง ปัจจุบันอุปมาว่า ผู้โดดเดี่ยวเดียวดาย

คำอ่าน [gū jiā guǎ rén ]