ตะกั่ว ภาษาจีน

คำศัพท์ภาษาไทย

ภาษาจีน; 劣等品

คำอ่าน [liè děng pǐn]

ภาษาจีน铅

คำอ่าน [qiān]

ตะกั่ว หมายถึง?

พจนานุกรมไทย ตะกั่ว หมายถึง:

น. แร่จําพวกโลหะ มีลักษณะอ่อน ละลายตัวง่าย มีหลายชนิดด้วยกัน ได้แก่ ตะกั่วเกรียบ คือ ตะกั่วกรอบ ตะกั่วนม คือ ตะกั่วอ่อน; (โบ) ดีบุก เช่น ตะกั่วทุ่ง ตะกั่วป่า; (วิทยา) ธาตุลําดับที่ ๘๒ สัญลักษณ์ Pb เป็นโลหะสีขาวแกมนํ้าเงิน ลักษณะเป็นของแข็ง เนื้ออ่อน หลอมละลายที่ ๓๒๗.๔ °ซ. ใช้ประโยชน์ผสมกับโลหะอื่นให้เป็นโลหะเจือ สารประกอบของตะกั่วใช้ในอุตสาหกรรมสีทา ตะกั่วและสารประกอบของตะกั่วเป็นพิษต่อร่างกาย. (อ. lead).

ภาพประกอบ ตะกั่ว

เขียนและดูแลโดย Kittipong Intaboot

ผู้ก่อตั้งและผู้ดูแลเนื้อหา WordyGuru ตั้งแต่ปี 2556 วิศวกรซอฟต์แวร์และ Technical Lead (วิศวกรรมคอมพิวเตอร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น) คนไทยสองภาษาที่ใช้ภาษาอังกฤษในการทำงานทุกวันและเรียนรู้ภาษาอย่างต่อเนื่อง เนื้อหาคำศัพท์คัดกรองด้วยมือและอ้างอิงพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 เป็นหลัก

ดูประวัติผู้เขียน นโยบายบรรณาธิการ และแหล่งอ้างอิงทั้งหมด →

หาคำศัพท์ไม่เจอ หรือยังไม่เห็นคำที่ต้องการ?

ช่วยแนะนำคำใหม่ให้เราได้เลย

แจ้งเพิ่มคำ

แสดงความคิดเห็น (0)

โหลดความคิดเห็นล่าสุด...

โปรดเปิดใช้งาน JavaScript เพื่อดูและเขียนความคิดเห็นเปิดหน้าความคิดเห็น