ใช้เป็นพยางค์หน้า (๑) ซึ่งเดิมเป็น ก กํา กุ ข ต ส เช่น กบิล - กระบิล, กําแพง - กระแพง, กุฎี - กระฎี, ขจัด - กระจัด, ตวัด - กระหวัด, สะท้อน - กระท้อน.
(๒) โบราณใช้แทน ตระ เช่น ตระกูล - กระกูล, ตระลาการ - กระลาการ. (อัยการเบ็ดเสร็จ).
(๓) เติมหน้าคําโดยไม่มีความหมายก็มี เช่น ซุ้ม - กระซุ้ม, โดด - กระโดด, พุ่ม - กระพุ่ม, ยาจก - กระยาจก, เติมให้มีความหมายแน่นแฟ้นขึ้นก็มี เช่น ทํา - กระทํา, ทุ้ง - กระทุ้ง, เสือกสน - กระเสือกกระสน.
(๔) ยํ้าหน้าคําอันขึ้นต้นด้วย ก ในบทกลอน คือ กระกรี๊ด กระกรุ่น กระกลับกลอก กระเกริ่น กระเกรียม กระเกรียว กระเกรี้ยว กระเกริก.
(๕) นอกนี้เป็น กระ มาแต่เดิม เช่น กระทรวง กระบือ.
![กระ ภาษาจีนคืออะไร, คำศัพท์ภาษาไทย - จีน กระ ภาษาจีน 斑点 คำอ่าน [bān diǎn]](https://www.wordyguru.com/images/word/thai-china/กระ-355697.png?v=2023-01-14T23:15:49Z)
![กระ ภาษาจีนคืออะไร, คำศัพท์ภาษาไทย - จีน กระ ภาษาจีน ; 玳瑁 คำอ่าน [dài mào]](https://www.wordyguru.com/images/word/thai-china/กระ-355698.png?v=2023-01-14T23:15:49Z)
![กระ ภาษาจีนคืออะไร, คำศัพท์ภาษาไทย - จีน กระ ภาษาจีน ; 一种前缀 คำอ่าน [yì zhǒng qián zhuì]](https://www.wordyguru.com/images/word/thai-china/กระ-355699.png?v=2023-01-14T23:15:49Z)