ค้นเจอ 112 รายการ

คำบาลีและสันสกฤตที่เกี่ยวข้องกับ "เชือกหุ้มผ้าขาวสำหรับทรงถือในการหล่อพระพุทธรูปหรือ"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ฎีกา

ฏีกา

คำอธิบายขยายความ, คัมภีร์อธิบายอรรถกถา. (ไทย) หนังสือที่เขียนนิมนต์พระสงฆ์ ฯลฯ

วรวิหาร

วร+วิหาร

วร+วิหาร+ย

ที่อยู่อันประเสริฐ. (ไทย) คำต่อท้ายชื่อวัด บอกว่าเป็นพระอารามหลวง ประเภทหนึ่ง.

ครุฑ

ครุฬ

ครุฑ

[คฺรุด] น. พญานกในเทพนิยาย เป็นพาหนะของพระนารายณ์ ใช้เป็นตราแผ่นดินและเครื่องหมายทางราชการ

เมรุ (เมน), เมรุ- (เม-รุ-)

เมรุ

เมรุ

ชื่อภูเขากลางจักรวาล มียอดเป็นที่ตั้งแห่งเมืองสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ซึ่งพระอินทร์อยู่. (ไทย) ที่เผาศพ.

อินทรธนู (อิน-ทะ-นู)

อินฺทธนุ

อินฺทฺรธนุ

รุ้งกินน้ำ ""ธนูของพระอินทร์"". (ไทย) เครื่องประดับบ่าเพื่อแสดงยศ; ชื่อลายขอบที่เป็นกระหนก.

สวัสติกะ

(โสตฺถิก)

สฺวสฺติกา

[สะ-หฺวัด-ติ-กะ] สัญลักษณ์รูปกากบาทปลายหักมุมเวียนขวา ใช้เป็นเครื่องหมายแสดงความสุขสวัสดีมาแต่โบราณ สันนิษฐานกันว่าเป็นรูปดวงอาทิตย์โคจรเวียนขวา เช่น ที่รู้จักกัน เป็นสัญลักษณ์สวัสติกะของฝ่ายนาซีเยอรมัน ต่างจากแห่งอื่นเพราะเอียง 45 องศา

ศาสดา

สตฺถา [สตฺถุ]

ศาสฺตา ศาสตฺฤ

ผู้สอน, ครู; ผู้ตั้งลัทธิศาสนา เช่น ศาสดาทั้ง 6 (สตฺถาโร), คำเรียกพระพุทธเจ้าว่า พระบรมศาสดา (สตฺถา).

สมัญญา

สมญฺญา

สมาชฺญา

ชื่อเครื่องรู้เสมอ, นาม, ชื่อ; ชื่อที่มีผู้ยกย่องหรือตั้งให้ เช่น พระพุทธเจ้าได้รับสมัญญาว่า พระสัมมาสัมพุทธเจ้า เพราะเป็นผู้ตรัสรู้เองโดยชอบ

สิกขาบท

สิกฺขาปท

ศิกฺษาปท

ข้อศีล, ข้อวินัย, บทบัญญัติในพระวินัยที่พึงศึกษาปฏิบัติ. (คำว่า ลาสิกขา มักใช้ผิด เป็น ลาสิกขาบท)

จัตวา

จตุ

จตุ

(ไทย) [จตุ เอา อุ เป็น วฺ เป็น จตฺวา] สี่, เดิมใช้เรียกข้าราชการที่มีลำดับชั้นต่ำกว่าชั้นตรี ว่า ชั้นจัตวา, เครื่องหมายวรรณยุกต์รูป ""+""

เวสสันดร

เวสฺสนฺตร

ไวศฺยานฺตร, วิศฺวานฺตร

ผู้ข้ามซึ่งตรอกพ่อค้า, นามพระโพธิสัตว์ชาติที่ 10 ในทศชาติ, โดยปริยาย (โดยอ้อม) หมายถึง ผู้ที่มีใจกว้างขวางชอบให้ของแก่ผู้อื่นอย่างไม่มีขอบเขตจำกัด

ญาติธรรม

ญาติ+ธมฺม

ชฺญาต+ธรฺม

ญาติธรรม (ยา-ติ-ทำ) ธรรมของญาติ(ที่พึงปฏิบัติต่อกัน) แปลจากหลังไปหน้า. (ไทย) ญาติธรรม (ยาด-ทำ) บุคคลที่ถือเป็นญาติทางธรรม. แปลจากหน้าไปหลัง (ไม่ควรอ่านว่า ยาด-ติ-ทำ เพราะจะกลายเป็นศัพท์สมาส ยกเว้น ญาติพี่น้อง (ยาด-ติ-พี่น้อง เพราะเป็นภาษาปาก)


 คำบาลีและสันสกฤตที่ไทยนำมาใช้ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ