ค้นเจอ 163 รายการ

คำบาลีและสันสกฤตที่เกี่ยวข้องกับ "*ธ*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

อธิการ

อธิการ

อธิการ

การกระทำยิ่ง (อำนาจ, การปกครอง, สิทธิ, หน้าที่)

อธิบาย

อธิปฺปาย

อภิปฺราย

ขยายความ, ชี้แจง, ความประสงค์

อธิราช

อธิราช

อธิราชนฺ

พระราชายิ่งใหญ่

อธิษฐาน (อะ-ทิด-ถาน)

อธิฏฺฐาน

อธิษฐาน

ตั้ง(ใจ)มั่น(ในการกระทำให้สำเร็จ). (ไทย) ตั้งจิตปรารถนาผลอย่างใดอย่างหนึ่ง, ตั้งจิตขอร้องต่อสิ่งที่ตนถือว่าศักดิ์สิทธิ์เพื่อผลอย่างใดอย่างหนึ่ง.

อธึก

อธิ+ก

อธิก

ยิ่ง, มาก, เลิศ

อภิธรรม

อภิธมฺม

อภิธรฺม

ธรรมยิ่ง

อภิสิทธิ

อภิสิทฺธิ

อภิสิทฺธิ

สำเร็จยิ่ง. (ไทย) สิทธิพิเศษ, ข้อได้เปรียบ (privilege).

อยุธยา

อโยธฺยา

ชื่อเมืองหลวงเก่าของไทย ยืมมาจากคำว่า ""อโยธยา Ayodhya"" ซึ่งแปลว่า ""รบไม่แพ้"" ในวรรณคดีเป็นชื่อเมืองของพระรามในเรื่อง รามเกียรติ์/รามายณะ ตั้งอยู่ในรัฐอุตตรประเทศของอินเดีย (สมัยโบราณเรียกว่า เมืองสาเกต) ปัจจุบันฮินดูและมุสลิมต่างก็อ้างสิทธิ์ในเมืองนี้; ในอดีต พม่าเคยเรียก อยุธยา (Ayudhya/Ayodhya อโยเดีย) ว่า ""โยเดีย Yodia"" ซึ่งอาจเป็นเพราะต้องการให้มีความหมายว่า ""รบแพ้"" หรืออาจเป็นเพราะเสียงพูดที่กร่อนไปเองก็ได้

อัชฌาสัย, อัธยาศัย

อชฺฌาสย

อธฺยาศย

นิสัยใจคอ

อัฒ, อรรธ

อฑฺฒ

อรฺธ

ครึ่ง

อันตรธาน

อนฺตรธาน

อนฺตรฺธาน

สูญหายไป, ลับไป

อันธพาล

อนฺธพาล

อนฺธพาล

คนพาลดุจตาบอด (คือ อ่อน ด้วยปัญญา ที่จะรู้อะไรควรไม่ควร รู้ผิดชอบชั่วดี = โง่ อย่างมืดบอด. (ไทย) คนเกะกะระราน.


 คำบาลีและสันสกฤตที่ไทยนำมาใช้ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ