ค้นเจอ 78 รายการ

คำบาลีและสันสกฤตที่เกี่ยวข้องกับ "*เส*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

สมัญญา

สมญฺญา

สมาชฺญา

ชื่อเครื่องรู้เสมอ, นาม, ชื่อ; ชื่อที่มีผู้ยกย่องหรือตั้งให้ เช่น พระพุทธเจ้าได้รับสมัญญาว่า พระสัมมาสัมพุทธเจ้า เพราะเป็นผู้ตรัสรู้เองโดยชอบ

สมาน

สมาน

สมาน

เสมอกัน, เท่ากัน. (ไทย) [สะ-หฺมาน] เชื่อม, ผูกพัน

สวาหะ

สฺวาห (สุ+อาห)

สฺวาห (สุ+อาห)

กล่าวดีแล้ว (บทสุดท้ายของคำเสกเป่า)

แสนยานุภาพ

เสนา+อานุภาว

ไสนฺย+อานุภาว

อำนาจทางทหาร.

โสมนัส

โสมนสฺส

เสามนสฺย

ใจดี

ไสยา

เสยฺยาสน

ศยฺยา

การนอน

ไสยาสน์

เสยฺยาสน

ศยฺยาสน

ที่นอน, (ไทย) การนอน

อดิศัย

อติสย

อติศย

ดียิ่ง, เลิศ, ประเสริฐ

อยุธยา

อโยธฺยา

ชื่อเมืองหลวงเก่าของไทย ยืมมาจากคำว่า ""อโยธยา Ayodhya"" ซึ่งแปลว่า ""รบไม่แพ้"" ในวรรณคดีเป็นชื่อเมืองของพระรามในเรื่อง รามเกียรติ์/รามายณะ ตั้งอยู่ในรัฐอุตตรประเทศของอินเดีย (สมัยโบราณเรียกว่า เมืองสาเกต) ปัจจุบันฮินดูและมุสลิมต่างก็อ้างสิทธิ์ในเมืองนี้; ในอดีต พม่าเคยเรียก อยุธยา (Ayudhya/Ayodhya อโยเดีย) ว่า ""โยเดีย Yodia"" ซึ่งอาจเป็นเพราะต้องการให้มีความหมายว่า ""รบแพ้"" หรืออาจเป็นเพราะเสียงพูดที่กร่อนไปเองก็ได้

อัปยศ

อปยส

อลฺปยศ

ปราศจากยศ (เสื่อมชื่อเสียง, ขายหน้า)

อาจิณ

อาจิณฺณ

อาจิรฺณ

เป็นปรกติ, ติดเป็นนิสัย, เสมอๆ, เนืองๆ. (ไม่ใช่ อาจินต์)

อาสา

อาสา

อาศา

ความหวัง, ความปรารถนา. (ไทย) ทำโดยเต็มใจ, สมัครใจ, เสนอตัวทำให้.


 คำบาลีและสันสกฤตที่ไทยนำมาใช้ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ