ค้นเจอ 25 รายการ

คำบาลีและสันสกฤตที่เกี่ยวข้องกับ "*วัน*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

พุธ

พุธ

พุธ

ผู้รู้; ดาวพุธ; พุธวาร ชื่อวันที่ 4 แห่งสัปดาห์.

มรณะ

มรณ

มรณ

การตาย, ความตาย. (ไทย) มักนำไปใช้เขียนบอกวันเกิด-ตาย ในงานศพ เช่น ชาตะ-มรณะ (แปลว่า เกิดแล้ว-การตาย) ความจริง ควรใช้ว่า ชาตะ-มตะ (แปลว่า เกิดแล้ว-ตายแล้ว) เพราะเป็นศัพท์กิริยาเช่นเดียวกัน.

ลีลาศ

ลีลา

ลีลา

(ไทย) เติม ศ, เต้นรำแบบตะวันตกบางชนิด.

ศก

สก

ศก

ระบบการคำนวณนับเวลาเรียงลำดับกันเป็นปีๆ โดยถือเอาเหตุการณ์ใดเหตุการณ์หนึ่งเป็นจุดเริ่มต้น เช่น รัตนโกสินทรศก ซึ่งถือเอาปีเริ่มสร้างกรุงรัตนโกสินทร์เป็นจุดเริ่มต้น, บางทีก็ใช้เป็นคำย่อของศักราช เช่น พุทธศก คริสต์ศก; คำเรียกปีหนึ่งๆ ของจุลศักราช เพื่อให้ทราบว่าเป็นปีที่ลงท้ายด้วย 1 2 ... หรือ 0 เช่น ถ้าลงท้ายด้วย 1 เรียกว่า เอกศก ลงท้ายด้วย 2 เรียกว่า โทศก ... ลงท้ายด้วย 0 เรียกว่า สัมฤทธิศก; (ภาษาพูด) ปี เช่น ศกนี้ ศกหน้า วันเถลิงศก.

ศุกร์

สุกฺก

ศุกฺร

ดาวศุกร์; ชื่อวันที่ 6 ของสัปดาห์

สัปดาห์

สตฺตาห

สปฺตาห

เจ็ดวัน

เสาร์

โสร

โสร

ชื่อวันที่ 7 ของสัปดาห์; ดาวเสาร์

หรดี

หรตี

ไนรฺฤติ

ทิศตะวันตกเฉียงใต้

อังคาร

องฺคาร

องฺคาร

ดาวอังคาร; ชื่อวันที่ 3 ของสัปดาห์; เถ้าถ่านของศพที่เผาแล้ว

อัชชะ

อชฺช

อทฺย

วันนี้

อาคเนย์

อาคฺเนย

ทิศตะวันออกเฉียงใต้. (ส. ว่า ทิศที่พระอัคนีรักษา)

อาทิตย์

อาทิจฺจ

อาทิตฺย

ดวงอาทิตย์; ชื่อวันที่ 1 ของสัปดาห์


 คำบาลีและสันสกฤตที่ไทยนำมาใช้ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ