ค้นหาพจนานุกรมไทย

พจนานุกรมไทย หมวดตัวอักษร ข

พจนานุกรมไทย - หน้า 1/76 มีดังรายการต่อไปนี้

แปลว่า พยัญชนะตัวที่ ๒ เป็นพวกอักษรสูง ใช้เป็นตัวสะกดในแม่กกในคําที่มาจากภาษาบาลีและสันสกฤต.

ขง

แปลว่า (โบ) น. กรุง, บางทีเขียนเป็น โขง. (“กรุง” เป็น “ขุง” และเป็น “ขง” อย่าง ทุ่ง-ท่ง, มุ่ง-ม่ง).

ขงจื๊อ

แปลว่า น. ชื่อศาสนาสําคัญศาสนาหนึ่งของจีน มีศาสดาชื่อขงจื๊อ.

ขจร,ขจร

แปลว่า [ขะจอน] ก. ฟุ้งไป. (ข. ขฺจร ว่า ฟุ้งไป แผลงเป็น กําจร ก็ได้; ป., ส. ข = อากาศ + จร = ไป).

ขจร,ขจร

แปลว่า [ขะจอน] ดู สลิด ๑.

ขจรจบ

แปลว่า [ขะจอน-] น. ชื่อหญ้าชนิด Pennisetum pedicellatum Trin. และ P. polystachyon (L.) Schult. ในวงศ์ Gramineae แพร่พันธุ์รวดเร็วมากและปราบยาก หญ้าทั้ง ๒ ชนิดนี้ต้นอ่อนใช้เป็นอาหารสัตว์ ต้นแก่ใช้ทํากระดาษได้.

ขจอก

แปลว่า [ขะ-] ว. กระจอก, ง่อย, ขาเขยก. (ข. ขฺจก ว่า ขาเขยก, พิการ).

ขจัด

แปลว่า [ขะ-] ก. กําจัด เช่น ขจัดความสกปรก; กระจัด, แยกย้ายออกไป. (ข. ขฺจาต่ ว่า พลัด, แยก).

ขจัดขจาย

แปลว่า ก. กระจัดกระจาย.

ขจาย

แปลว่า [ขะ-] ก. กระจาย, มักใช้เข้าคู่กับคำ ขจร เป็น ขจรขจาย. (ข. ขฺจาย).

ขจาว

แปลว่า [ขะ-] (ถิ่น-พายัพ, ปักษ์ใต้) น. ต้นกระเชา. (ดู กระเชา).

ขจิต

แปลว่า [ขะ-] ก. ประดับ, ตกแต่ง. (ป.).

ขจิริด

แปลว่า [ขะ-] ว. กระจิริด.

ขจี

แปลว่า [ขะ-] ว. งามสดใส, ใช้ในคําว่า เขียวขจี. (ข. ขฺจี ว่า ดิบ, อ่อน).

ขจุย

แปลว่า [ขะ-] ว. กระจุย.

ขจ่าง

แปลว่า [ขะ-] ก. กระจ่าง เช่น จวบแจ้งขจ่างจา มิกราจํารัสศรี. (สรรพสิทธิ์).

ขณะ

แปลว่า [ขะหฺนะ] น. ครู่, ครั้ง, คราว, เวลา, สมัย. (ป.; ส. กษณ).

ขด,ขด

แปลว่า ก. ม้วนตัวให้เป็นวง ๆ เช่น งูขด, ทําให้เป็นวง ๆ เช่นนั้น เช่น เอาลวดมาขด, งอหรือทําให้งอ เช่น นอนขด ขดให้เป็นลวดลาย. น. สิ่งที่เป็นวง ๆ, ลักษณนามเรียกของที่เป็นวง ๆ เช่นนั้น เช่น เชือก ๓ ขด.

ขด,ขด

แปลว่า (ถิ่น-พายัพ) ก. ขยด, เขยิบ, กระเถิบ.

ขดถวาย

แปลว่า (ถิ่น-พายัพ) ก. ขัดสมาธิ.

พูดคุย

ร่วมให้กำลังใจหรือติชม

พจนานุกรมไทย หมวดหมู่อื่น ๆ

หมวดหมู่ตามตัวอักษร

แยกคำศัพท์ เรียงตามตัวอักษรให้หาง่ายๆ